I CSK 49/15

Sygn. akt I CSK 49/15

POSTANOWIENIE

Dnia 22 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa B. N.
‎przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Aresztu Śledczego Warszawa-Białołęka, Dyrektorowi Aresztu Śledczego Warszawa Grochów, Dyrektorowi Zakładu Karnego w Sztumie i Dyrektorowi Zakładu Karnego

w Czarnem
‎o zadośćuczynienie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
‎z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt I ACa 1152/13,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii
‎ Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia)
‎ złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego;

3. przyznaje adw. K.R. od Skarbu Państwa
‎ - Sądu Apelacyjnego w Warszawie kwotę 120 (sto
‎ dwadzieścia) złotych powiększoną o 23% podatku VAT
‎ tytułem wynagrodzenia za udzielenie z urzędu powodowi
‎ nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej jako uzasadnienie wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania powołano się na istnienie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego, czy w razie przyznania faktu naruszenia dóbr osobistych jest dopuszczalne oddalenie roszczenia o zadośćuczynienie w całości, bez choćby zasądzenia symbolicznego zadośćuczynienia. Kwestia ta nie budzi jednak żadnych wątpliwości interpretacyjnych ani nie doprowadziła do rozbieżności w orzecznictwie. Rozstrzygające znaczenie ma już sformułowanie będącego podstawą powództwa art. 448 k.c., zgodnie z którym sąd „może” zasądzić zadośćuczynienie. O ile zatem, gdy nie dojdzie do naruszenia dobra osobistego, to zasądzenie zadośćuczynienia jest niemożliwe, o tyle w razie stwierdzenia naruszenia dobra osobistego zasądzenie zadośćuczynienia jest fakultatywne i podlega ocenie sądu. Nie ma zatem potrzeby wyjaśniania tej kwestii przez Sąd Najwyższy.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.