POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2023 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mariusz Załucki

w sprawie z powództwa E. Ł.
‎przeciwko M. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R.
‎o zapłatę,
‎oraz z powództwa wzajemnego M. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R.

przeciwko E. Ł.
‎na posiedzeniu niejawnym 12 kwietnia 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki-pozwanej wzajemnej
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie
‎z 18 października 2021 r., sygn. akt I AGa 95/20,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powódki [pozwanej wzajemnej] na rzecz pozwanego [powoda wzajemnego] kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powódka i pozwana wzajemna E. Ł. wywiodła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 18 października 2021 r., wydanego w sprawie przeciwko M. sp. z o.o. z siedzibą w R. o zapłatę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.).

Skarżąca powołała się na przesłankę oczywistej zasadności skargi, którą uzasadniła nierozpoznaniem przez sądy obu instancji zarzutów do opinii biegłego sądowego oraz brak uwzględnienia okoliczności, że prowadzenie działalności w wynajętym lokalu tak naprawdę było niemożliwe.

Tak uzasadniony wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni. Przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżący powinien uzasadnić tę oczywistość, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. (zob. np. postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20).

W sprawie nie występuje przesłanka oczywistej zasadności. Przede wszystkim argumentacja skarżącej nie dotyczy naruszenia konkretnych, wskazanych przepisów prawa o na tyle poważnym charakterze, że mogłoby prowadzić do oczywistej zasadności składanej skargi. Wywód powódki skoncentrowany jest natomiast na zaprezentowaniu własnego, polemicznego względem ustaleń sądów rozpoznających sprawę, stanowiska dotyczącego oceny okoliczności faktycznych sporu. Kwestionowanie ustaleń faktycznych bądź sposobu oceny przeprowadzonych dowodów nie może jednak być przedmiotem skargi kasacyjnej na mocy art. 398³ § 3 k.p.c. Przede wszystkim Sądy meriti ustaliły, że podnoszone przez powódkę wady udostępnionego jej lokalu nie uniemożliwiały korzystania z niego. Ustalenie to natomiast nie zostało poczynione w sposób dowolny czy arbitralny, w szczególności zważywszy na fakt, że przez pewien czas sama powódka faktycznie prowadziła w wynajętym lokalu zaplanowaną działalność.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

[SOP]

[ł.n]