I CSK 4552/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
6 listopada 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 6 listopada 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa W.P.
przeciwko D.C.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej D.C.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 26 czerwca 2023 r., I ACa 2890/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądza od pozwanej na rzecz powoda tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego 2700,00 (dwa tysiące siedemset) zł
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie
w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie
tygodnia od dnia doręczenia pozwanej odpisu postanowienia do
dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
I CSK 4552/23
2
Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na
pierwszej z powołanych przesłanek. Wskazał na występowanie zagadnień
prawnych ujętych w pytaniach: czy w sytuacji, gdy solvens zawiera umowę
przedwstępną w formie aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości, choć nie
zamierza jej wykonać i nie informuje o tym accipiensa powstaje po jego stronie
roszczenie o zwrot wypłaconej zaliczki, której kwota została przekazana osobie
trzeciej zgodnie z wolą solvensa; przy przyjęciu, iż stosowanie art. 405 k.c. jest
uzasadnione koniecznością represji w stosunku do świadczeń niegodziwych, czy
przepis ten znajduje zastosowanie do umów niezrealizowanych z przyczyn
leżących jedynie po stronie solvensa, który osiągnął zamierzony, a ukryty przed
accipiensem cel; czy powstaje po stronie accipiensa obowiązek zwrotu otrzymanej
zaliczki w sytuacji, gdy strony umowy nie uzgodniły jej celu, zaś jej kwota została
przekazana osobie trzeciej zgodnie z wolą solvensa.
Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle
konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu,
że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć
charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć
rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego
wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający
w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym
przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.),
i także w związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (por. postanowienia
Sądu Najwyższego: z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13 oraz z dnia 3 lutego
2012 r. I UK 271/11 - nie publ.). Konieczne jest przytoczenie argumentów
prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien nie tylko
wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy
zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu
wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla
merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (por. m.in. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07 oraz z dnia 9 lutego 2011 r.,
III SK 41/10 - nie publ.).
I CSK 4552/23
3
Przedstawione przez skarżącą wątpliwości i sposób ich ujęcia nie
odzwierciedlają wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego; nie wskazują na
przepisy prawa będące ich źródłem i nie zostały uargumentowane stosownym –
wskazanym wyżej – wywodem prawnym.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(M.M.)
[r.g.]
