I CSK 4541/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
9 lipca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 9 lipca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa K.I.1 przeciwko K.I.2
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
na skutek skargi kasacyjnej K.I.1
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 31 maja 2023 r., I ACa 2103/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego
na rzecz pozwanej
3. przyznaje adwokatowi A.S. od Skarbu Państwa - Sądu
Apelacyjnego we Wrocławiu kwotę 8100 zł (osiem tysięcy sto)
powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w
postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
I CSK 4541/23
2
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z
dnia 31 maja 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem
się na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazana
przez skarżącego podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce
nieważność postępowania.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie
przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista
zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania
głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi
zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia
prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej
i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez
skarżącego, związane z zarzutem naruszenia art. 898 § 1 k.c. oraz art. 233 k.p.c.,
nie daje zaś podstaw. W orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego
przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie
to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut
I CSK 4541/23
3
naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do
oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I
UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK
37/08).
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach
postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i
art. 39821 k.p.c.
(M.M.)
(AG)
[a.ł]
