I CSK 4509/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
6 sierpnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 6 sierpnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku H. K.
z udziałem R. S.
o odłączenie części nieruchomości do nowej księgi wieczystej i wpis prawa
własności,
na skutek skargi kasacyjnej H. K.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Opolu
z 22 sierpnia 2023 r., II Ca 849/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być, wobec
tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o
charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny
skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie
I CSK 4509/23
2
przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia
bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania
skargi kasacyjnej wnioskodawcy H. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w
Opolu z 22 sierpnia 2023 r.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.
Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury Sądu Najwyższego,
przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze
względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na
sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do
rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas
nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania
wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ
35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,
OSNC 2002, nr 12, poz. 151).
Istotność zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) konkretyzuje się
w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla
rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych
spraw. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przedstawienie okoliczności uzasadniających
rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia
prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia, wskazaniu przepisów prawa,
na których tle zagadnienie to wyłoniło się, oraz zaprezentowaniu argumentacji
jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych ocen prawnych
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC
2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12,
poz. 151, z dnia 24 maja 2016 r., I CSK 666/15, nie publ.).
Skarżący w skardze podniósł jako istotne zagadnienie prawne potrzebę
rozstrzygnięcia i wyjaśnienia pytania: „czy w wypadku służebności ustanowionej
przed wydaniem przez SN uchwały z dnia 17 kwietnia 2.009 r., III CZP 9/09
możliwe jest bezobciążeniowe wyodrębnienie działki geodezyjnej do odrębnej
księgi wieczystej w związku z udzieleniem konkludentnej zgody uprawnionego ze
I CSK 4509/23
3
służebności na bezobciążeniowe wyodrębnienie w przyszłości działki gruntu, której
nie uczyniono przedmiotem wykonywania służebności?”
Tak sformułowane zagadnienie prawne sprowadza się wyłącznie do pytania
o czysto incydentalnym i kazuistycznym charakterze, nie zawierając
w sobie elementów, które mogłyby pozwolić na sformułowanie przez Sąd
Najwyższy – w ramach rozpoznania skargi kasacyjnej – ogólnego stanowiska o
uniwersalnym wymiarze. W konsekwencji, podniesione kwestie z oczywistych
powodów nie mogą stanowić istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art.
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Na marginesie należy także zauważyć, że skarga kasacyjna wnioskodawcy
opiera się głównie na zarzutach dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów.
Zgodnie natomiast z art. 3983 § 3 k.p.c., zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych
i oceny dowodów nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej.
Z tych wszystkich względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
[SOP]
