I CSK 4503/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Piotrowska
15 lipca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 15 lipca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T.L. i R.P.
przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej J. w W.
o stwierdzenie nieistnienia, ewentualnie ustalenie nieważności, ewentualnie
uchylenie uchwał,
na skutek skargi kasacyjnej T.L. i R.P.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 5 kwietnia 2023 r., I ACa 691/21,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) zasądza od skarżących na rzecz pozwanego kwotę 540
(pięćset czterdzieści) zł z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
orzeczenia zobowiązanym do dnia zapłaty z tytułu kosztów
postępowania kasacyjnego.
(A.D.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 21 kwietnia 2021 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił
powództwo T.L. i R.P. o stwierdzenie nieistnienia, ewentualnie nieważności,
ewentualnie o uchylenie bliżej opisanych uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej „J.” w
W. z 11 kwietnia 2019 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego
I CSK 4503/23
2
i sprawozdania Zarządu za rok 2018 oraz rozliczenia planu finansowo -
gospodarczego Wspólnoty i zaliczek wnoszonych przez właścicieli lokali na poczet
kosztu utrzymania nieruchomości wspólnej, mediów i utrzymania lokali w 2018 r., nr
[...]1 w sprawie zatwierdzenia rocznego planu finansowo gospodarczego wspólnoty
na 2019 r. oraz wysokości zaliczek wnoszonych przez właścicieli lokali na poczet
kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej, mediów i utrzymania lokali oraz nr
[...]2 w sprawie zatwierdzenia wysokości zaliczek wnoszonych przez właścicieli
lokali na poczet Funduszu remontowo - modernizacyjnego i Funduszu celowego
remontów kapitalnych. Apelacja powodów od tego orzeczenia została oddalona
przez Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r. Powodowie
wnieśli skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na
przyczynie kasacyjnej objętej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia
przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym
ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania
prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz
eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym
lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd
Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez
stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz
założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą
„przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej
kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia
Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.
We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący powołali się na
przesłankę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazując, że skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny nie odniósł się do wszystkich
I CSK 4503/23
3
podniesionych przez powodów w apelacji zarzutów, co było jego bezwzględnym
obowiązkiem wynikającym z treści art. 378 § 1 k.p.c. W ocenie powodów, mimo
mnogości zarzutów, w tym zarzutów wyjątkowej wagi i zasadniczego znaczenia dla
niniejszej sprawy, Sąd Apelacyjny, całkowicie pomijając większość z nich,
ustosunkował się zaledwie do kilku i to w sposób lakoniczny, ogólnikowy i
wybiórczy. Powodowie wnieśli powództwo główne i ewentualne, a zatem nawet
aprobując oddalenie apelacji w zakresie żądania ustalenia nieistnienia uchwał,
obowiązkiem Sądu Apelacyjnego było rozpoznanie żądania ustalenia ich
nieważności i w ostatniej kolejności roszczenia o ich uchylenie, czego – w ocenie
skarżących - zabrakło w zaskarżonym wyroku. W rezultacie tych zaniedbań,
zaskarżony wyrok, nie poddaje się, zdaniem powodów, kontroli kasacyjnej w części
o ustalenie nieważności uchwał, ewentualnie o ich uchylenie.
W świetle ugruntowanego orzecznictwa, oparcie wniosku o przyjęcie skargi
do rozpoznania na przyczynie objętej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nakłada na
skarżącego powinność wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia konkretnych
przepisów prawa materialnego lub procesowego, naruszenia dostrzegalnego prima
facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby
zagłębiania się w szczegóły sprawy lub dokonywania jej poszerzonej analizy.
Należy też przypomnieć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym w orzecznictwie
i nauce prawa poglądem, o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
decyduje per se nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu, lecz jego
skutek polegający na wydaniu oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, które nie
może się ostać (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK
227/02, OSNP 2004 r., Nr 13, poz. 230).
W odniesieniu do uzasadnienia w tym zakresie wniosku powodów o
przyjęcie skargi trzeba przypomnieć, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego
wielokrotnie już podniesiono, że z ustanowionego w art. 378 § 1 k.p.c. obowiązku
rozpoznania sprawy w granicach apelacji nie wynika konieczność osobnego
omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku każdego z osobna argumentu
podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do
sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że
zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem
I CSK 4503/23
4
orzeczenia (zob. wyroki Sądu Najwyższego z 4 września 2014 r. II CSK 478/13,
OSNC-ZD 2015, nr 4 poz. 64, i z 4 września 2014 r., I PK 25/14, OSNP 2016, Nr
1, poz. 6). W świetle treści uzasadnienia Sądu drugiej instancji, nie ma w tej
sprawie podstaw do przyjęcia naruszenia art. 378 § 1 k.p.c., nawet jeśli skarżący
czują się nieusatysfakcjonowani stopniem szczegółowości odniesienia się przez
Sąd do zarzutów apelacyjnych. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że
wbrew twierdzeniu skarżących, Sąd drugiej instancji dokonał oceny apelacyjnych
zarzutów procesowych naruszenia art.227 k.p.c., art. 2352 § 1 i 2 k.p.c., art. 2432
k.p.c., art. 232 k.p.c. i 278 § 1 k.p.c. których nie podzielił z przyczyn wskazanych
w uzasadnieniu orzeczenia. Skontrolował także prawidłowość wyroku Sądu
Okręgowego z punktu widzenia właściwych norm prawa materialnego, w
szczególności wynikających z ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j.
Dz. U. z 2021 r. poz. 1048, dalej: „u.w.l.”). Wbrew twierdzeniom skarżących,
wywody Sądu Apelacyjnego obejmują ocenę prawidłowości wyroku Sądu
Okręgowego w odniesieniu do podstaw oddalenia zarówno żądania nieistnienia
uchwał na podstawie art. 189 k.p.c. z uwagi zarzucany brak prawidłowego
zliczenia głosów, żądania ewentualnego stwierdzenia nieważności
przedmiotowych uchwał na podstawie art. 58 k.c. jako naruszających przepisy
prawa lub zasady współżycia społecznego, jak i żądania ewentualnego o
uchylenie uchwał jako naruszających interesy powodów ze względu na nadmierne
i nieuzasadnione obciążenie kosztami remontów czy kosztami utrzymania
nieruchomości wspólnej (art. 25 ust. 1 u.w.l.).
W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach
postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanej, która wniosła odpowiedź na skargę
kasacyjną, znajduje oparcie w art. art. 98 § 1 § 11 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art.
39821 k.p.c., a także § 8 ust. 1 pkt 1 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).
(A.D.)
[r.g.]
I CSK 4503/23
5
