I CSK 4460/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
4 lipca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 4 lipca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.G. i S.G.
przeciwko S. spółce akcyjnej w W.
o ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej S. spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 7 grudnia 2022 r., VI ACa 656/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. zasądza pod pozwanego na rzecz powodów kwotę 5 400 zł
(pięć tysięcy czterysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych w przypadku opóźnienia, rozpoczynającego bieg po
upływie tygodnia od doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego
postanowienia.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
I CSK 4460/23
2
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z
dnia 7 grudnia 2022 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z
powołaniem się na nieważność postępowania oraz potrzebę wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości. Analiza wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia,
że wskazane przez skarżącego podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie zachodzą.
Skarżący zarzucił, że zaskarżony wyrok został wydany w warunkach
nieważności postępowania, z naruszeniem art. 379 pkt 4 k.p.c., na skutek
rozpoznania sprawy w składzie jednego sędziego, ukształtowanym na podstawie
art. 15zzs ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych
rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem
COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
(jednolity tekst: Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W uzasadnieniu tego zarzutu
skarżący powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z
dnia 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22, zgodnie z którą rozpoznanie sprawy cywilnej
przez sąd drugiej instancji w składzie jednego sędziego, ukształtowanym na
podstawie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych
rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem
COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
ogranicza prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 45 ust. 1 Konstytucji
RP), ponieważ nie jest konieczne dla ochrony zdrowia publicznego (art. 2 i art. 31
I CSK 4460/23
3
ust. 3 Konstytucji RP) i prowadzi do nieważności postępowania (art. 379 pkt 4
k.p.c.). Sąd Najwyższy stwierdził jednak, że przyjęta w uchwale wykładnia prawa
obowiązuje od dnia jej podjęcia. Skargą kasacyjną zaskarżono natomiast wyrok
Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2022 r., a zatem wyrok wydany
przed podjęciem wskazanej wyżej uchwały.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje
również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 3851 § 1 i 2 k.c., w
zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że stosownie do art.
3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba
dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności w
orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich
interpretacji. Tego rodzaju wątpliwości wskazane przez skarżącego muszą
zachodzić nadal, w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania, a argumentacja pozwalająca stwierdzić, że występuje
rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie wymaga przytoczenia
przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w wykładni,
występującą także w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania. Nie wskazują na to dostatecznie orzeczenia powołane
przez skarżącego.
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach
postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1
i art. 39821 k.p.c.
[SOP]
