I CSK 4402/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
30 czerwca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 30 czerwca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.D.
przeciwko L.K.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej L.K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 13 kwietnia 2023 r., I ACa 800/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2700 zł
(dwa tysiące siedemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych w przypadku opóźnienia, rozpoczynającego bieg po
upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu
niniejszego postanowienia.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
I CSK 4402/23
2
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna pozwanego L. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego we
Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do
rozpoznania z powołaniem się na potrzebę wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości oraz występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane
przez skarżącego podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce
nieważność postępowania.
Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia,
wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz
przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych
ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia
prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla
sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało.
Argumentacja prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionych
zagadnień dotyczących "zastosowania i wykładni przepisu art. 445 § 1 k.c., zgodnie
z którym w wypadkach przewidzianych w art. 444 k.c. sąd może przyznać
poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za
doznaną krzywdę" oraz " zasięgu kompetencji Sądu orzekającego do
I CSK 4402/23
3
weryfikowania kwalifikacji (kompetencji) biegłego do wydania opinii w danym stanie
faktycznym, poddanym pod rozstrzygnięcie Sądu", nie pozwala zaś przyjąć, aby
zagadnienia te mogły – z punktu widzenia okoliczności rozstrzyganej sprawy – być
uznane za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Zostały one poza tym dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze Sądu
Najwyższego. Nie istnieje zaś potrzeba wykładni przepisów prawa ani nie
występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy na ten temat wyraził
już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności
uzasadniające zmianę tego poglądu.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje
również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 445 § 1 k.c., w
zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że stosownie do art.
3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba
dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności w
orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich
interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający na istnienie tego
rodzaju wątpliwości. Nie przedstawił także argumentacji pozwalającej stwierdzić, że
występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie. Takie stwierdzenie
wymaga przytoczenia przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą
rozbieżność w wykładni, czego skarżący nie uczynił. Nie wskazują bowiem na to
dostatecznie orzeczenia powołane przez skarżącego.
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach
postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1
i art. 39821 k.p.c.
[SOP]
I CSK 4402/23
4
