Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2015-02-25
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt I CSK 433/14
POSTANOWIENIE
Dnia 25 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie z powództwa J. K. F.
przeciwko S. F.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACa […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
oddala wniosek adwokata M.B. o przyznanie
wynagrodzenia za udzieloną pozwanemu z urzędu pomoc
prawną w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na oczywistej zasadności skargi, która - w jego ocenie - wynika z kilkunastu zgłoszonych podstaw kasacyjnych. Poza tym wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.
Stanowiska skarżącego nie sposób jednak podzielić. Analiza podstaw kasacyjnych rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie uzasadnia stwierdzenia, że można w jej przypadku mówić o oczywistej zasadności. Wszystkie podniesione w niej zarzuty dotyczą naruszenia prawa procesowego, przy czym w zdecydowanej większości chodzi w istocie rzeczy o niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym zarzuty naruszenia swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.). Zarzuty te nie mogą
być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym (art. 3982 § 3 k.p.c.).
Przedstawione zagadnienie prawne ma zaś charakter czysto teoretyczny. Dotyczy ono kwestii prawa materialnego w związku z czym nie koresponduje z podstawami kasacyjnymi, które zostały sformułowane wyłącznie w oparciu o naruszenie przepisów procesowych.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).
Sąd Najwyższy oddalił wniosek pełnomocnika pozwanego ustanowionego przez sąd o przyznanie kosztów wynagrodzenia za sporządzenie skargi kasacyjnej w związku z brakiem złożenia oświadczenia o tym, że wspominane koszty nie zostały zapłacone w całości lub części (§ 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz. U.
Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
