I CSK 430/16

Sygn. akt I CSK 430/16

POSTANOWIENIE

Dnia 12 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Monika Koba

w sprawie z wniosku W. D.
‎przy uczestnictwie M. D.
‎o podział majątku wspólnego,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt IV Ca (…),

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwotę
‎ 7.200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu
‎ kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
‎ kasacyjnym;

3) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego
‎ w W. na rzecz adwokata J. P. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych
‎ powiększoną o należny podatek od towarów i usług,
‎ tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
‎ wnioskodawcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia  jej do rozpoznania. Nie w każdej, zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance  uregulowanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności orzeczenia z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami albo jego wydania w wyniku oczywiście błędnej, widocznej bez głębszej  analizy prawniczej wykładni  lub niewłaściwego zastosowania prawa. Natomiast  skarżący przedstawiając, jako  okoliczność uzasadniającą rozpoznanie skargi kasacyjnej „oczywiste naruszenie prawa” powinien wykazać kwalifikowany charakter tego naruszenia (por. m. in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100, z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, niepubl., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, niepubl., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, niepubl., z dnia 2 grudnia 2011 r., III CSK 31/11, niepubl.).

Oczywistej zasadności skargi skarżący upatruje w wadliwym i sprzecznym  z art. 33 pkt 2 k.r.i.o. przyjęciu, iż brak było podstaw do rozliczenia nakładów  poczynionych z majątku osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny, w sytuacji, gdy z umów darowizny nie wynika, by darczyńcy postanowili, iż  wchodzą  one w skład majątku wspólnego, skoro wyraźnie w nich wymieniono wnioskodawcę lub uczestniczkę. Ponadto, w przekonaniu skarżącego sądy obu  instancji nie  wskazały dowodów, na których oparte zostało orzeczenie, poza  blankietowym odesłaniem do akt sprawy o rozwód, nie wyjaśniły, z  jakich przyczyn innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, co  skutkowało naruszeniem prawa materialnego, w postaci braku rozstrzygnięcia, o tym, jakie nakłady z majątku osobistego na majątek wspólny podlegają rozliczeniu.

Skonfrontowanie rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie  by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona w wyżej wskazanym rozumieniu. Wbrew deklaracjom zawartym we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, zarzuty, w których skarżący upatruje oczywistej zasadności skargi sprowadzają  się  do kwestionowania oceny dowodów przeprowadzonych w  sprawie, która   doprowadziła Sąd do przekonania, iż darowizny objęte sporem  były czynione przez  darczyńców na rzecz obojga małżonków, do majątku wspólnego. Tymczasem oczywista zasadność skargi nie może polegać na  wadliwej  ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów Sąd Najwyższy jest, bowiem  w postępowaniu kasacyjnym związany podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, a podstawy skargi nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub  oceny  dowodów (art. 398³ § 3 i 398¹³ § 2 k.p.c.). Natomiast wskazywane przez  skarżącego uchybienia procesowe w zakresie dopuszczania dowodów i konstruowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia nie mają charakteru kwalifikowanego naruszenia prawa, mogącego  stanowić podstawę przyjęcia skargi do rozpoznania. Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wynika, iż skarżący oczekuje w istocie od Sądu Najwyższego oceny podstaw skargi w ramach instytucji „przedsądu”, co jest niedopuszczalne. Natomiast zapoznanie się z argumentacją wniosku nie  pozwala na stwierdzenie, by doszło do widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez głębszych analiz, kwalifikowanego naruszenia prawa, w wyniku, którego, zapadło orzeczenie oczywiście wadliwe.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w związku z art. 398²¹ k.p.c., 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 6 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804), a o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym przez adwokata J. P. na podstawie § 16 ust. 4 pkt 2 i § 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 8 pkt 7 oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801).

jw