I CSK 42/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
23 lipca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 lipca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.
z udziałem Skarbu Państwa - Starosty G., P.1 spółki akcyjnej w W. i P.2 spółki
akcyjnej w W.
o zasiedzenie służebności,
na skutek skargi kasacyjnej P.2 spółki akcyjnej w W.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim
z 29 czerwca 2023 r., V Ca 146/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. ustala, że wnioskodawca i skarżący ponoszą koszty
postępowania kasacyjnego we własnym zakresie.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
I CSK 42/24
2
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna uczestnika postępowania P.2 S.A. w W. od postanowienia
Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 czerwca 2023 r. zawiera
wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą
zasadność oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne.
Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia
prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw
by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie
przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista
zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania
głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi
zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia
prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej
i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez
skarżącego, związane z zarzutem, że „Specyfika działalności uczestników ad.2) i
ad.3) powoduje, że na terenach kolejowych nie powinno być możliwe nabycie
służebności w drodze zasiedzenia” oraz przyjętym w zaskarżonym orzeczeniu
biegiem terminu zasiedzenia nie daje zaś podstaw. W orzecznictwie podkreśla się
także, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste
naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz
sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia. Sam zarzut naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie
prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por.
I CSK 42/24
3
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11
stycznia 2008 r., I UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9
czerwca 2008 r., II UK 37/08).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje
również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni przepisów w kwestii „od
kiedy liczyć termin zasiedzenia służebności przesyłu oraz kwestii ewentualnego
zaliczania okresu posiadania służebności gruntowej o treści odpowiadającej
służebności przesyłu przed 3.08.2008 r. do okresu posiadania służebności
przesyłu.”, w zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że
stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem
rozbieżności w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy
ich interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający na istnienie tego
rodzaju wątpliwości w sytuacji, gdy powołane przez skarżącego przepisy były już
wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego.
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art.
520 § 1 w zw. z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
[a.ł]
