I CSK 42/15

Sygn. akt I CSK 42/15

POSTANOWIENIE

Dnia 22 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z wniosku A. M.
‎przy uczestnictwie A. M.1
‎o uchylenie aktu poświadczenia dziedziczenia po H. M.,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie
‎z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt V Ca 3465/13,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki
‎ postępowania kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt)
‎ złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej wnioskodawcy jako uzasadnienie wniosku o  przyjęcie jej do rozpoznania powołano się na konieczność wykładni art. 207 w  związku z art. 670 k.p.c. Problem dotyczy nieuwzględnienia wniosku o  dopuszczenie kolejnej opinii biegłego w sprawie – była już sporządzona formalna opinia biegłego, z którą wnioskodawca się nie zgadza, oraz odmienna złożona przez wnioskodawcę opinia prywatna. Sąd meriti uznał ten wniosek za spóźniony. Kwestia ta nie wymaga wykładni, jest bowiem jasne, że na podstawie art. 670 k.p.c. sąd z urzędu ustala, kto jest spadkobiercą. Nic jednak nie obliguje go do uwzględniania, nawet spóźnionych, w myśl art. 207 k.p.c., wniosków dowodowych. Jest bowiem wystarczające, aby sąd, ustalając z urzędu krąg spadkobierców, był pewien, że dalej nie musi prowadzić postępowania dowodowego, bo stan sprawy jest mu znany.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.