I CSK 4173/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
28 maja 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P.S.
przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu, Skarbowi
Państwa - Sądowi Rejonowemu w Środzie Śląskiej i Prokuraturze Rejonowej
w Środzie Śląskiej
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej P.S.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z 29 marca 2023 r., I ACa 741/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa-Prokuratorii
Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 5400 (pięć tysięcy
czterysta) złotych zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego;
3. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa-Sądu
Okręgowego w Sieradzu na rzecz adwokat M.B. kwotę 5400 (pięć
tysięcy czterysta) złotych obejmujących należną stawkę podatku
od towarów i usług tytułem udzielonej powodowi z urzędu
pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
I CSK 4173/23
2
Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sąd Apelacyjnego w Łodzi
z 29 marca 2023 r., I ACa 741/22, oddalającego jego apelację w sprawie o zapłatę.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał,
że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na fakt, iż na podstawie
zebranego materiału dowodowego ocenionego zgodnie z zasadami swobodnej
oceny dowodów można ustalić, że poniesiona przez powoda szkoda wynika
z przestępstwa, polegającego na niedopełnieniu obowiązków oraz przekroczeniu
uprawnień w czasie wydawania decyzji i prowadzenia postępowań przez organy
państwowe.
Skarżący wskazał również, że zaskarżony wyrok
w warunkach nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.).
został
wydany
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Argumentacja skarżącego, zawarta we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania, zmierza do zakwestionowania oceny dowodów i ustaleń
faktycznych Sądu drugiej instancji. Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi
kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że roszczenie powoda
o odszkodowanie za utratę wartości pojazdu uległo przedawnieniu 14 maja 2008 r.
Natomiast wniosek o zawezwanie Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego we
Wrocławiu do próby ugodowej został złożony dopiero 23 stycznia 2015 r., a zatem
po upływie terminu przedawnienia roszczenia. Sądy obu instancji prawidłowo
ustaliły, że w sprawie powoda nie doszło do sytuacji popełnienia czynu
zabronionego w rozumieniu kodeksu karnego, co umożliwiałoby stosowanie
przedłużonego terminu przedawnienia określonego art. 4421 § 2 k.c.
I CSK 4173/23
3
Odnosząc się do kwestii nieważności postępowania - ze względu na
naruszenie zasady kolegialności składu orzekającego sądu drugiej instancji -
należy odwołać się do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego
z 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22, której nadano moc zasady prawnej.
W powołanej uchwale Sąd Najwyższy stwierdził, że rozpoznanie sprawy cywilnej
przez sąd drugiej instancji w składzie jednego sędziego, ukształtowanym na
podstawie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych
rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem
COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
(tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), ogranicza prawo do sprawiedliwego
rozpatrzenia sprawy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). W niniejszej sprawie uchwała ta
nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku, gdyż zaskarżony wyrok
został wydany 29 marca 2023 r., a więc przed datą wydania uchwały. W związku
z tym nie można przyjąć, że wskazana przesłanka do przyjęcia skargi kasacyjnej
zaistniała w niniejszej sprawie.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego
orzeczono zgodnie z art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). O kosztach
pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu orzeczono stosownie do § 8 pkt 7
i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r.
w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu
terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst
jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 763).
[SOP]
[r.g.]
