I CSK 4147/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
3 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 3 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Powiatu K.
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie Zachodniopomorskiemu
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Powiatu K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 15 czerwca 2023 r., I ACa 1386/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego 5 400 (pięć tysięcy
czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
[dr]
UZASADNIENIE
Powód - Powiat K. - wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Szczecinie z 15 czerwca 2023 r., wydanego w sprawie
o zapłatę.
Strona skarżąca wskazała, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, co do
statusu spraw wykonywanych przez powiat w ramach zadań z zakresu administracji
architektoniczno-budowlanej, oraz z zakresu ochrony środowiska. W tej mierze
strona powodowa wskazała, że występują wyroki, w których sprawy te
I CSK 4147/23
2
kwalifikowane są zarówno jako zadania własne powiatu, jak i zadania zlecone
z zakresu administracji rządowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna powoda nie zawiera argumentów dostatecznych,
pozwalających uznać, że skarżący skutecznie wykazał, że w sprawie została
spełniona przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Zgodnie z dominującym poglądem Sądu Najwyższego zadania z zakresu
administracji architektoniczno-budowlanej są zadaniami własnymi powiatu (por.
wyrok SN z 28 listopada 2019 r., III CSK 275/17; wyrok SN z 9 stycznia 2013 r.,
III CSK 89/12). Sąd Najwyższy wyjaśnił, że do zadań własnych powiatu nie należą
funkcje inspekcyjno-kontrolne nadzoru budowlanego, a jedynie funkcje
administracyjno-prawne, wykonywane przez organy administracji architektoniczno-
budowlanej.
Sądy meriti trafnie skoncentrowały się na wykładni art. 4 ust. 1 pkt 11 ustawy
z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r.
poz. 107), zgodnie z którym powiat wykonuje określone ustawami zadania
publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie m.in. administracji
architektoniczno-budowlanej. Zadania w tym zakresie przypisane zostały przez
ustawę powiatowi jako jednostce samorządu terytorialnego. Katalog zadań powiatu
może być także odpowiednio poszerzony na podstawie przepisów ustaw
szczególnych (art. 4 ust. 3 pkt 4 ustawy). Decyzja starosty wydana w związku
z wykonywaniem takich zadań stanowi przejaw wykonywania własnych zadań
powiatu, ze wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami, także w sferze prawa
odszkodowawczego. W uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego
z 9 stycznia 2013 r., III CSK 85/12, dokonano - wbrew stanowisku skarżącego -
trafnej analizy statusu prawnego starosty występującego w sferze zadań
I CSK 4147/23
3
dotyczących „administracji architektoniczno-budowlanej”. Wskazano tam m.in. na
wyraźne rozdzielenie struktury administracji architektoniczno-budowlanej
i administracji nadzoru budowlanego. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że stosownie do art.
80 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zadania terenowych organów
administracji architektoniczno-budowlanej wykonują odpowiednio starosta (jako
organ pierwszej instancji) i wojewoda (jako organ drugiej instancji), a przepis ten
odpowiednio zharmonizowano z art. 4 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r.
o samorządzie powiatowym, określającym podstawy katalog zadań powiatu.
W treści skargi kasacyjnej nie została skutecznie wykazana potrzeba
dokonania wykładni przytoczonych przepisów prawa. Autor skargi nie sprecyzował,
z czego wynika potrzeba wykładni wskazanych w skardze przepisów, i z jakich
przyczyn dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest
niewystarczający. Nie przedstawił także, w odniesieniu do poruszanych problemów,
możliwych rozbieżnych interpretacji prawnych oraz racji jurydycznych stojących za
każdą z nich.
Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności
postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego
orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).
[dr]
[a.ł]
