I CSK 412/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Piotrowska
12 maja 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 12 maja 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.R.
przeciwko Skarbowi Państwa - Izbie Skarbowej w S.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej M.R.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 10 lipca 2023 r., I ACa 1861/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa
Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej koszty
postępowania kasacyjnego w kwocie 7500 (siedem tysięcy pięćset) zł
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w
spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od
dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 20 lipca 2023 r., Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił apelację
powoda M.R. od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 29 grudnia 2021 r.,
oddalającego jego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa Izbie Skarbowej w S. o
zapłatę.
Powód wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do
rozpoznania na przyczynie kasacyjnej objętej art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
I CSK 412/24
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia
przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym
ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania
prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz
eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym
lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd
Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez
stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz
założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą
„przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej
kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia
Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.
Powód podniósł, że w sprawie wystąpiło istotne zagadnienie prawne
dotyczące kwestii, czy ocena przez sąd dowodu w postaci prywatnej opinii
rzeczoznawcy złożonej przez stronę (i leżącej u podstaw pozwu), zawierającej
szczegółowe wyliczenia, wymagające specjalistycznej wiedzy, którą sąd nie
dysponuje, bez poddania tego dokumentu ocenie przez biegłego sądowego,
spełnia kryterium ,,wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału
dowodowego”, o którym mowa w art. 233 § 1 k.p.c.
W nawiązaniu do tej przyczyny kasacyjnej należy podnieść, że istotnym
zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy i
dotychczas niewyjaśniony, dotyczący ważnego abstrakcyjnego zagadnienia
jurydycznego, którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przy okazji
rozpoznania skargi kasacyjnej przyczyni się do rozwoju orzecznictwa i nauki prawa
oraz będzie miało znaczenie nie tylko dla tej konkretnej, jednostkowej sprawy, ale
także dla innych podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 18
września 2012 r., II CSK 180/12. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14). Skarżący
I CSK 412/24
3
powinien sformułować to zagadnienie w sposób przyjęty przy zwracaniu się przez
sąd powszechny z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego na podstawie art.390
k.p.c., zawrzeć we wniosku pogłębiony wywód prawny uzasadniający zgłoszone
wątpliwości, wykazać zasadność proponowanego sposobu ich rozstrzygnięcia, a
także wadliwość rozwiązania przez Sąd drugiej instancji przedstawionego problemu
prawnego w sposób rzutujący na wynik sprawy (zob. postanowienia Sądu
Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 2
grudnia 2014 r., II CSK 376/14 oraz z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14).
Rozstrzygnięcie przedstawionego przez skarżącego istotnego zagadnienia
prawnego musi być przy tym niezbędne dla oceny skargi kasacyjnej i oceny
zgodności z prawem zaskarżonego nią orzeczenia, a zatem musi pozostawać w
związku z podstawami skargi kasacyjnej oraz przedmiotem sprawy.
Przytoczony, jako budzący poważne wątpliwości skarżącego, art. 233 § 1
k.p.c. pozostaje w oderwaniu do dopuszczalnych w postępowaniu kasacyjnym
podstaw kasacyjnych naruszenia prawa procesowego. Stosownie bowiem do art.
3989 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące
ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sformułowane przez skarżącego zagadnienie
prawne nie pozostaje zatem w jakimkolwiek związku z zakresem kognicji Sądu
Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym.
W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach
postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanego, który wniósł odpowiedź na skargę
kasacyjną znajduje oparcie w art. art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99, i art. 39821 k.p.c.
oraz art. 32 ustawy z 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej
Polskiej (jedn. tekst: Dz. U. z 2024 r., poz. 1192).
[SOP]
[a.ł]
I CSK 412/24
4
