I CSK 4073/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
3 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 3 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa L. M. i I. M.
przeciwko P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.1
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.1
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z 24 kwietnia 2023 r., I ACa 1179/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanej na rzecz każdego z powodów po 1350
(jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów
postępowania kasacyjnego.
[dr]
UZASADNIENIE
P.
spółka
z
ograniczoną
odpowiedzialnością
w P.1 wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z 24 kwietnia 2023 r., wydanego w sprawie o zapłatę.
Skarżąca występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
uzasadniła koniecznością udzielenia odpowiedzi na pytania: „(1) czy
odszkodowanie z tytułu poniesionych kosztów na rewitalizację akustyczną
(art. 129 ust. 2 w zw. z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo
ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.; dalej: „p.o.ś.”)
lub art. 129 ust. 2 p.o.ś. samodzielnie) należne jest bez względu na to, czy powód
I CSK 4073/23
2
w rzeczywistości poniósł takie koszty, czy też do powstania odpowiedzialności
odszkodowawczej konieczne jest uprzednie ich poniesienie; (2) czy odszkodowanie
przyznane formalnie z tytułu poniesienia nakładów akustycznych ze względu na
brak spełnienia przez budynki mieszkalne wymagań normowych, w sytuacji gdy
nakłady te nie zostały uprzednio poniesione przez właścicieli nieruchomości,
stanowi odszkodowanie z tytułu utraty wartości nieruchomości w rozumieniu
art. 129 ust. 2 p.o.ś.; (3) czy przyznanie powodowi odszkodowania w takiej sytuacji
z dwóch tytułów (spadek wartości nieruchomości i zwrot kosztów poniesionych
w celu spełnienia wymagań technicznych - akustycznych) nie stanowi naruszenia
zasady pełnego odszkodowania (art. 361 § 2 k.c.), przez podwójne
zrekompensowanie straty związanej z niedostosowaniem akustycznym budynku do
wymogów wynikających z obszaru ograniczonego użytkowania (dalej: „OOU”)?; (4)
czy odszkodowanie z tytułu utraty wartości nieruchomości (art. 129 ust. 2 p.o.ś.)
przysługuje w związku z faktem wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania
uchwałą Sejmiku Województwa […]. NR […], czy jedynie
w związku z faktem wprowadzenia aktem prawa miejscowego skonkretyzowanego
ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości dla określonych
nieruchomości?”.
Skarżąca wskazała, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych,
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 129 ust. 2 p.o.ś. oraz
art. 136 ust. 3 p.o.ś.
Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze
względu na naruszenie przez Sąd drugiej instancji art. 157 ust. 1 w zw. z art. 157
ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 278 § 1 w zw. z art. 382 k.p.c. przez ich niezastosowanie
i niepoddanie opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości pod ocenę
organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, w sytuacji, gdy strona
pozwana w toku postępowania podnosiła szereg merytorycznych zarzutów do tej
opinii, co w konsekwencji wpłynęło na wynik sprawy, gdyż Sąd przy wydawaniu
rozstrzygnięcia w całości oparł się na zawartych w opinii ustaleniach co do
wysokości i przyczyn powstania szkody, jak również naruszenie przez Sąd drugiej
instancji art. 278 § 1 w zw. z art. 233 § 1 w zw. z art. 227 w zw.
I CSK 4073/23
3
z art. 382 k.p.c., przez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o stanowisko
biegłego zakresie dotyczącym interpretacji postanowień art. 129 p.o.ś.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych
przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że łączenie przesłanki oczywistej
zasadności skargi z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia
prawnego lub potrzebą wykładni przepisów jest wykluczone. Sąd Najwyższy
wielokrotnie wskazywał, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie
prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza jednoczesne przyjęcie,
że skarga jest oczywiście uzasadniona. Nie jest bowiem możliwa sytuacja, w której
wyrok jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna
wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd
Najwyższy (zob. postanowienie SN z 26 listopada 2013 r., I UK 291/13). Nie
sposób uznać, że sporna kwestia jest oczywista (zob. postanowienie SN
z 9 kwietnia 2014 r., V CSK 383/13). Skarżąca w sposób nieuprawniony połączyła
przesłanki kasacyjne. Powyższe wskazuje na ignorowanie zasad obowiązujących
przy formułowaniu i uzasadnianiu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Skarżąca zdaje się nie rozróżniać poszczególnych przyczyn
kasacyjnych.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zgodnie z dominującym
stanowiskiem Sądu Najwyższego, właścicielowi nieruchomości położonej w OOU,
o którym mowa w art. 135 p.o.ś., nie przysługuje odszkodowanie w wysokości
odpowiadającej kosztom zapewnienia w budynku znajdującym się na tej
nieruchomości odpowiedniego klimatu akustycznego, jeżeli koszty te nie zostały
I CSK 4073/23
4
poniesione (zob. uchwała SN z 28 października 2022 r., III CZP 100/22,
OSNC 2023, nr 6, poz. 58). Oznacza to, że przedstawiony przez skarżącego
problem został wyjaśniony w orzecznictwie, w związku z czym nie została spełniona
przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Bez wątpienia sytuacja prawna powodów kształtuje się w sposób odmienny,
warto mieć na uwadze na treść uchwały Sejmiku Województwa […].
z 30 stycznia 2012 r. nr […] w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego
użytkowania dla lotniska P. w P.1. W uchwale wprowadzono wymagania techniczne
dotyczące budynków położonych w strefie wewnętrznej OOU w postaci obowiązku
zapewnienia
właściwego
klimatu
akustycznego
w budynkach z pomieszczeniami wymagającymi ochrony akustycznej poprzez
stosowanie przegród budowlanych o odpowiedniej izolacyjności akustycznej.
W uchwale wskazano, że przez odpowiednią izolacyjność akustyczną przegród
budowlanych należy rozumieć izolacyjność akustyczną określoną zgodnie
z Polskimi Normami w dziedzinie akustyki budowlanej z uwzględnieniem poziomu
hałasu powodowanego przez starty, lądowania, przeloty statków powietrznych,
operacje naziemne i inne źródła hałasu związane z funkcjonowaniem lotniska, przy
zapewnieniu wymaganej wymiany powietrza w pomieszczeniu, a także wymaganej
izolacyjności cieplnej. Przez właściwy klimat akustyczny w budynkach należy
rozumieć poziom dźwięku zgodny z obowiązującymi Polskimi Normami
w dziedzinie akustyki budowlanej.
Powołana przez skarżącą uchwała Sądu Najwyższego, III CZP 100/22
stanowi wyjątek. W tym zakresie Sąd Najwyższy wyjaśnił, że odmienny wniosek
można byłoby ewentualnie przyjąć, gdyby na poszkodowanym ciążył
skonkretyzowany prawny obowiązek dostosowania budynku pod względem
technicznym. W takim przypadku nie byłoby wykluczone uznanie wskazanych
kosztów za element szeroko rozumianych pasywów poszkodowanego, które
zgodnie z dominującym stanowiskiem uwzględnia się przy szacowaniu wysokości
odszkodowania metodą różnicy.
W niniejszej sprawie Sądy meriti prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie
materiał dowodowy i uznały, że okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia
I CSK 4073/23
5
sporu, uzasadniają wniosek powodów o zasądzenie na ich rzecz kwot tytułem
nakładów na rewitalizację akustyczną nieruchomości.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca nie sformułowała
żadnych zagadnień prawnych, a jego wywód nie zawiera żadnej argumentacji
prawnej. Powołane przez skarżącego zagadnienia prawne stanowią polemikę ze
stanowiskiem Sądu Apelacyjnego wyrażonym w związku z rozstrzygnięciem tej
konkretnej sprawy. W związku z tym należy uznać, że skarżący sformułował
w istocie pytania, których kazuistyczny sposób ujęcia wskazuje, że nie mają one
charakteru abstrakcyjnego, syntetycznego i uniwersalnego.
Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania
(art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił
przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego
Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw.
z art. 39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).
[dr]
[a.ł]
