I CSK 4064/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Pawłyszcze
23 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J.S.
przeciwko Bankowi S.A. w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej J.S.
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z 12 września 2023
r.,
IV Ca 1757/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od J.S. na rzecz Banku S.A. w W. 2700 (dwa tysiące
siedemset) zł kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w
wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie po upływie
tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia
zobowiązanemu.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 11 maja 2022 r., VII C 526/21, Sąd Rejonowy dla Warszawy
Pragi- Południe oddalił powództwo o zapłatę 50 000 zł za naruszenie przez
pozwany bank dóbr osobistych powoda.
Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy Warszawa-Praga
oddalił apelację.
I CSK 4064/24
2
Sąd Okręgowy ustalił, że nabywca wierzytelności poinformował powoda, że
bank dokonał przelewu na jego rzecz przysługującej mu wierzytelności z tytułu
umowy kredytowej łączącej strony. Pomimo cesji wierzytelności bank kontynuował
egzekucję wobec powoda mimo, że nie był już wierzycielem. Egzekucja komornicza
trwała od lutego 2016 roku do września 2018 roku (2 lata i 7 miesięcy). Wyrokiem
Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe zasądzono od banku na rzecz
powoda 17 927,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem zwrotu nienależnie
wyegzekwowanych należności.
Od 2013 roku powód cierpi na szereg dolegliwości związanych z układem
pokarmowym, w tym zespól jelita drażliwego i żółciowe zapalenie błony śluzowej
żołądka. Kilkukrotnie był z tego powodu hospitalizowany. W października 2014 roku
przeszedł operację wycięcia hemoroidów. W 2016 roku podczas kolejnej
hospitalizacji stwierdzono u niego zaburzenia lękowe i depresyjne mieszane.
W stosunku do powoda, jako dłużnika nadal prowadzona jest egzekucja
komornicza, jednak z wniosku innego podmiotu niż pozwany bank.
Sąd Okręgowy uznał, że nieuprawnionym byłoby wywodzenie krzywdy
wyłącznie z faktu prowadzenia egzekucji komorniczej. Nie sposób uznać, że na
skutek kontynowania postępowania egzekucyjnego naruszone zostało prawo
powoda do prywatności, gdyż nastąpiło to w momencie wszczęcia egzekucji
w oparciu o istniejący tytuł wykonawczy. Jednocześnie sam fakt pozostawania
w toku postępowania egzekucyjnego nie jest wystarczający, aby wyprowadzić z
niego wniosek, że doprowadził do pogłębienia dyskomfortu psychicznego powoda.
Z treści pozwu wynika, że powód nie upatrywał doznanej krzywdy
w prowadzeniu przeciwko niemu egzekucji, a w dokonywaniu potrąceń przez
komornika sądowego. Jednak bezpodstawne prowadzenie czynności
egzekucyjnych w stosunku do powoda zostało zrekompensowane zwrotem na jego
rzecz nienależnie wyegzekwowanego świadczenia.
Zdaniem Sądu Okręgowego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie
pozwalał na samodzielne określenie przez Sąd pierwszej instancji skali
pogorszenia stanu psychicznego powoda w związku z bezpodstawnie prowadzoną
egzekucją komorniczą. Wobec zaniechania przedstawienia przez powoda
I CSK 4064/24
3
stosownych dowodów na tę okoliczność celowym było przeprowadzenie w sprawie
dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry. Wniosek w tym przedmiocie nie został
jednak zgłoszony przez powoda w toku postępowania, co spowodowało brak
możliwości ustalenia, czy powód doznał krzywdy na skutek działań pozwanego
banku.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód
wskazał jej oczywistą zasadność przez naruszenie art. 6 i 23 w zw. z art. 24 i 448
k.c., a także naruszenie art. 231 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nie można uznać, aby w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy dopuścił
rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżący wskazuje, że Sąd
drugiej instancji błędnie przyjął, że dla wykazania krzywdy powoda z tytułu
bezprawnej egzekucji konieczny jest dowód z opinii biegłego psychiatry.
Tymczasem Sąd Okręgowy wskazał jedynie, że dokumentacja medyczna
znajdująca się w aktach sprawy nie pozwalała na samodzielną ocenę przez Sąd
skali pogorszenia stanu psychicznego powoda w związku z prowadzonym
przeciwko niemu bezpodstawnym postępowaniem egzekucyjnym. Powód natomiast
nie złożył w toku postępowania innych wniosków w tym zakresie.
Uzasadnieniem dla zarzutu oczywistej zasadności skargi kasacyjnej
w postępowaniu cywilnym nie może być argument, że sąd nie ustalił stanu
faktycznego sprawy z urzędu oraz nie przeprowadził postępowania dowodowego
z urzędu. Regułą jest przeprowadzanie dowodów na wniosek stron, a dopuszczanie
ich z urzędu stanowi wyjątek od tej zasady. Stosowanie tego wyjątku pozostawione
jest dyskrecjonalnej władzy sądu, na co wyraźnie wskazuje użyty w art. 232 zdanie
2 k.p.c. zwrot "sąd może". Z tego powodu nieprzeprowadzenie dowodu z urzędu
z reguły nie stanowi uchybienia, które mogłoby zostać skutecznie wytknięte w
skardze kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 24 stycznia 2023 r., I CSK 2522/22).
Skarżący zarzucił naruszenie art. 231 k.p.c. i niewyprowadzenie
domniemania faktycznego w oparciu o dowody zgromadzone w sprawie, że
bezprawna egzekucja po cesji wierzytelności spowodowała wystąpienie krzywdy u
I CSK 4064/24
4
powoda. Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał, że nie jest możliwe wyprowadzenie
na zasadach określonych w art. 231 k.p.c. wniosku, że powód odniósł krzywdę na
skutek bezprawnych działań pozwanego. Między innymi dlatego, że nie można było
ocenić związku przyczynowo-skutkowego między egzekucją prowadzoną przez
bank, a stanem zdrowia powoda.
Ponadto wątpliwe jest doznanie krzywdy przez powoda. Wierzytelność
wobec powoda istniała, a jedynie zaszła zmiana po stronie wierzyciela. Pozwany
bank i cesjonariusz zaniedbali dokonania odpowiedniego przekształcenia
podmiotowego w postępowaniu egzekucyjnym. Powód nie zarzuca, że cesjonariusz
żądał od niego sum już wyegzekwowanych przez bank.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Na podstawie art. 98 k.p.c. pozwanemu bankowi przysługuje od skarżącego
zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki
minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia
Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
(G.N.-J.)
[a.ł.]
