I CSK 4033/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Krajewski
11 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 11 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa R.N. i R.N.1
przeciwko syndykowi masy upadłości Bank spółki akcyjnej w W.
o ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej syndyka masy upadłości Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 4 kwietnia 2024 r., I ACa 2968/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania
kasacyjnego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem częściowym z 4 kwietnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie
oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 25 lipca
2022 r., w którym Sąd m.in. ustalił, że zawarta między powodami a Bankiem spółką
akcyjną w W. umowa kredytu jest nieważna.
W toku postępowania apelacyjnego Sąd Apelacyjny zawiesił postępowanie
w sprawie i podjął je w zakresie objętym żądaniem ustalenia z udziałem syndyka
masy upadłości Bank spółki akcyjnej w W.
I CSK 4033/24
2
Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego,
zaskarżając ten wyrok w całości. Powołał się na występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), w ramach którego pyta, czy
postępowanie sądowe z powództwa kredytobiorcy o ustalenie nieistnienia stosunku
prawnego z umowy kredytu waloryzowanego (indeksowanego albo
denominowanego) do waluty obcej, wytoczone przeciwko upadłemu bankowi
(kredytodawcy), jest sprawą „o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy
upadłości” w rozumieniu art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo
upadłościowe i tym samym podlega zawieszeniu na podstawie art. 174 § 1 pkt 4 lub
art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 144 ust. 1 i w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa
upadłościowego do czasu rozpoznania zgłoszenia na liście wierzytelności lub –
odpowiednio – odmowy uwzględnienia wierzytelności na liście wyczerpania trybu
określonego ustawą?”.
Pozwany wskazał również, że w sprawie występuje potrzeba wykładni
przepisów prawnych wywołujących poważne wątpliwości i rozbieżności
w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw.
z art. 144 ust. 1 i w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa upadłościowego oraz art. 177 § 1 pkt
1 k.p.c. w zw. z art. 144 ust. 1 w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa upadłościowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie wnieśli m.in. o odmowę
przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądzenie od pozwanego na ich rzecz
kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego
według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Zagadnienie, które formułuje skarżący, zostało już rozstrzygnięte
w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale z 19 września 2024 r., III CZP 5/24
I CSK 4033/24
3
(OSNC 2025, nr 4, poz. 42), Sąd Najwyższy wskazał bowiem, że postępowanie
sądowe z powództwa kredytobiorcy będącego konsumentem o ustalenie
nieistnienia stosunku prawnego z umowy kredytu, prowadzone przeciwko bankowi,
co do którego w toku postępowania ogłoszono upadłość, nie jest sprawą
„o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości” w rozumieniu art.
145 ust. 1 Prawa upadłościowego, a tym samym może być podjęte z chwilą
ustalenia osoby pełniącej funkcję syndyka. Nie można także uznać, by w sprawie
występowała potrzeba wykładni wskazanych w skardze kasacyjnych przepisów.
Dokonanie jej przez Sąd Najwyższy miało bowiem doprowadzić do rozstrzygnięcia
kwestii tożsamej do tej, która była przedmiotem przywołanej wyżej uchwały.
Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego pozostawiono sądowi,
który wyda orzeczenie kończące w sprawie (art. 108 § 1 k.p.c.).
(E.M.)
[SOP]
