Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2015-08-11
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt I CSK 40/15
POSTANOWIENIE
Dnia 11 sierpnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie z wniosku J. G.
przy uczestnictwie C. G., Z. G., J. G.1, W. G. i S. G.
o stwierdzenie nabycia spadku,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 11 sierpnia 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Okręgowego w Krośnie
z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I Ca 82/14,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi m.in. na jej oczywistej zasadności. Stanowiska skarżącego nie sposób jednak podzielić. Oczywista zasadność skargi została oparta o twierdzenie, że Sąd Okręgowy błędnie ocenił w sprawie materiał dowodowy świadczący o stanie psychicznym spadkodawczyni w chwili śmierci. Skarżący zdaje się więc nie dostrzegać, że zarzut taki jest w postepowaniu kasacyjnym niedopuszczalny jako sprzeczny z art. 3983 § 3 k.p.c. Ten zarzut stanowi zaś główną oś wniesionej skargi, gdyż strona wywodzi z niego dalsze zarzuty naruszenia innych przepisów postępowania dowodowego, w tym art. 232 zd. 2 i art. 278 k.p.c. przez niedopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego. Konieczność taka, zdaniem skarżącego, wynikała zaś z błędnego przyjęcia, że opinia biegłego przedstawiona w sprawie jest wiarygodna.
Nie można także podzielić poglądu skarżącego, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Chodziłoby tu o art. 278 i 286 w związku z art. 227 i 232 k.p.c. Uzasadnienie wniosku w tym zakresie nie jest jednak przekonywające, gdyż sprowadza się do argumentacji związanej z konkretną sytuacją dowodową, a zatem nie mającą waloru uniwersalnego.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).
l.n
