I CSK 3970/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Piotr Telusiewicz
24 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 24 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa E. P.
przeciwko T. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z 26 maja 2023 r., I AGa 237/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 26 maja 2023 r., Sąd Apelacyjny w Lublinie, w sprawie z
powództwa E. P. przeciwko „T.” spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K., o
zapłatę, na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z
dnia 30 czerwca 2022r., zmienił zaskarżony wyrok w pkt I i IV w ten sposób, że
nadał mu brzmienie: „I. zasądza od „T.” spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z
siedzibą w K. na rzecz E. P. kwotę 602407,67 zł (sześćset dwa tysiące czterysta
siedem złotych 67/100) wraz z odsetkami od kwot: a) 569.287,98 zł (pięćset
sześćdziesiąt dziewięć tysięcy dwieście osiemdziesiąt siedem złotych 98/100 z
ustawowymi odsetkami od dnia 20 lipca 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i
ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 1
stycznia 2016 roku do dnia zapłaty; b) 17.432,20 zł (siedemnaście tysięcy czterysta
I CSK 3970/23
2
trzydzieści dwa złote 20/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 20 lipca 2015 roku
do dnia 31 grudnia 2015 roku i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1
stycznia 2016 roku do dnia zapłaty; c) 12.109,00 zł (dwanaście tysięcy sto dziewięć
złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 20 lipca 2015 roku do dnia 31 grudnia
2015 roku i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do
dnia zapłaty; d) 3578,49 zł (trzy tysiące pięćset siedemdziesiąt osiem złotych
49/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 20 lipca 2015 roku do dnia 31 grudnia
2015 roku i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do
dnia zapłaty; IV. Orzeka, że koszty procesu strony ponoszą w oparciu o zasadę
stosunkowego rozdzielenia kosztów tj. E. P. w 29% i „T.” spółka z ograniczoną
odpowiedzialnością z siedzibą w K. w 71%, pozostawiając ich szczegółowe
wyliczenie referendarzowi sądowemu.” (pkt I); w pozostałej części oddalił apelację
(pkt II) oraz orzekł o kosztach postępowania (pkt III).
2. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiodła strona
pozwana, zaskarżając wyrok w całości.
3. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując
się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
4. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na
ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony
wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie
służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej
I CSK 3970/23
3
jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest
usprawiedliwione.
5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na
skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do zagwarantowania, że
skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń,
będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek do
czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą
być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się
instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie. Tak więc, nie w każdej sprawie,
nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy
wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania,
w przeciwnym razie Sąd Najwyższy stałby się wbrew obowiązującym regulacjom
sądem trzeciej instancji. Nie jest rolą Sądu Najwyższego korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
6. Skarga kasacyjna strony pozwanej nie zawiera argumentów
dostatecznych dla uznania, że skarżący skutecznie wykazał, iż w sprawie zachodzi
powołana przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
7. Powołanie się na przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej
oznacza, zgodnie z poglądem utrwalonym w judykaturze, że skarżący musi
przedstawić dokładny wywód, na czym – jego zdaniem – polega oczywista
zasadność skargi w danej sprawie z przytoczeniem przepisów, których naruszenie
ją spowodowało oraz argumentację wskazującą na to, dlaczego opisane
naruszenie doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej, w trybie z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie jest
I CSK 3970/23
4
oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego,
lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście
nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV
CSK 189/15 i przywołane tam orzecznictwo). Skarżący, przedstawiając – jako
okoliczność uzasadniającą rozpoznanie skargi kasacyjnej „oczywiste naruszenie
prawa” – powinien zatem wykazać kwalifikowany charakter tego naruszenia (zob.
postanowienia SN: z 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z
10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z 15 kwietnia 2021 r.,
IV CSK 617/20).
W przedmiotowej sprawie uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej nie spełnia powyżej opisanych wymogów. Skarżący w uzasadnieniu nie
wskazał w jaki sposób został naruszony art. 378 § 1 k.p.c. (tzn. których, według
skarżącego, zarzutów Sąd Apelacyjny nie rozpoznał). Ponadto skarżący w
uzasadnieniu wniosku nie zawarł wywodu wskazującego, iż ocena oświadczenia
powoda o odstąpieniu od umowy została przez Sąd Apelacyjny dokonana wadliwie.
Przypomnieć trzeba, że w orzecznictwie SN wskazuje się, że wniosek o
przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie
przedsądu, natomiast podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero
po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego
rozpoznawania. Oba te elementy muszą być przez skarżącego wyodrębnione,
oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2
k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia,
ponieważ mimo że argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach
przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej
do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (zob.
postanowienia SN z 22 maja 2024 r., I CSK 786/24).
8. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
9. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).
I CSK 3970/23
[r.g.]
5
Piotr Telusiewicz
