I CSK 3932/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Pawłyszcze
19 lutego 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 19 lutego 2025 r. w Warszawie
w sprawie z urzędu
z udziałem E.K.
o przyjęcie do szpitala psychiatrycznego,
na skutek skargi kasacyjnej E.K.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 7 czerwca 2024 r.,
VI Ca 873/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. przyznaje adw. S.G. od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego
dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie 293 (dwieście
dziewięćdziesiąt trzy) zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w
postępowaniu kasacyjnym podwyższonych o kwotę podatku od
towarów i usług.
UZASADNIENIE
Postanowieniem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy w
Warszawie oddalił apelację uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego dla
Warszawy-Mokotowa z 13 października 2023 r. o przyjęciu uczestniczki do szpitala
psychiatrycznego bez jej zgody.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała
się na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego, potrzeba wykładni przepisów
I CSK 3932/24
2
prawnych budzących poważne wątpliwości oraz oczywistą zasadność skargi.
Jednak w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania uczestniczka
powołała się tylko na zagadnienie prawne dopuszczalności przyjęcia za własne
przez sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji, w sytuacji
zgłoszenia w apelacji zarzutu sprzeczności ustaleń faktycznych oraz czy w związku
z tym sąd odwoławczy ma obowiązek przeprowadzenia własnej oceny materiału
dowodowego w zakresie zgłoszonego zarzutu apelacyjnego, która to ocena
powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Na podstawie art. 387 § 21 pkt 1 k.p.c. sąd drugiej instancji może ograniczyć
się do stwierdzenia w uzasadnieniu, że przyjął za własne ustalenia sądu pierwszej
instancji. Takie stwierdzenie nie oznacza, że sąd odwoławczy nie ustosunkował się
do zarzutów apelacji co do niezgodnego ustalenia stanu faktycznego niezgodnie
z rzeczywistym stanem rzeczy. Zarzut zaniechania własnej oceny materiału
dowodowego byłby uzasadniony, gdyby sąd pominął argumenty podniesione przez
apelującego w apelacji lub w toku postępowania apelacyjnego i jednocześnie
byłyby to nowe argumenty, do których nie ustosunkował się sąd pierwszej instancji.
Skarżąca nie wskazała takich argumentów.
Przedstawione zagadnienie prawne nie występuje w sprawie. Skarżąca
bezpodstawnie utożsamiła odwołanie się przez Sąd Okręgowy do analizy materiału
dowodowego przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy z zaniechaniem własnej
analizy tego materiału. We wniosku o przyjęcie skargi uczestniczka nie wskazała,
które z jej argumentów dotyczących ustaleń faktycznych nie zostały poddane
analizie przez Sąd pierwszej instancji, a tym samym Sąd odwoławczy nie mógł
ograniczyć się do powołania się na uzasadnienie ustaleń faktycznych zawarte
w uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego.
Dlatego wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania podlegał oddaleniu
(art. 3989 k.p.c.).
Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej pełnomocnikowi skarżącego
przysługują koszty nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości określonej w § 16
ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez
Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z
I CSK 3932/24
3
urzędu. Na podstawie art. 179 § 1 k.r.o. per analogiam koszty te obciążają
jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa, która ustanowiła pełnomocnika z urzędu.
(Ł.W.)
[a.ł])
