I CSK 3930/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
29 maja 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 29 maja 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa C. spółki akcyjnej w P.
przeciwko L. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 4 kwietnia 2024 r., VII AGa 20/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądza od pozwanej na rzecz powódki z tytułu zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego kwotę 5400,00 (pięć tysięcy czterysta)
zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie
w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie
tygodnia od dnia doręczenia pozwanej odpisu postanowienia do
dnia zapłaty.
(G.N.-J.)
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
I CSK 3930/24
2
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą i
drugą spośród wymienionych przesłanek.
Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle
konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że
jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć
charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć
rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego
wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w
związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez
sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w
związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21
maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne
jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.
Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub
procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną
argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego
rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie
(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,
III SK 41/10, nie publ.).
Skarżąca powołała się na potrzebę wykładni art. 103 § 1 i 2 k.c. oraz art. 416
w związku z art. 443 k.c. i sformułowała zagadnienia prawne występujące – w jej
ocenie - na tle tych przepisów. Wskazała przy tym na wątpliwości dotyczące
możliwości dorozumianego potwierdzenia pełnomocnictwa, potwierdzenia umowy
zawartej przez rzekomego pełnomocnika oraz związku przyczynowego między jej
działaniem a szkoda doznana przez stronę powodową. Sposób ich ujęcia nie
odzwierciedla jednak powstania wskazanych zagadnień prawnych ani potrzeby
wykładni powołanych przepisów, Uzasadnienie przyczyn kasacyjnych powołanych
przez skarżącą nie zawiera stosownego – wskazanego wyżej - wywodu prawnego
I CSK 3930/24
3
uzasadniającego ich wystąpienie. Wątpliwości skarżącej zostały przy tym
sformułowane w oderwaniu od dokonanych w sprawie – wiążących postępowaniu
kasacyjnym (art. 39813 § 2 k.p.c.) - ustaleń faktycznych, z których wynika, że
czynności zdziałane za pozwaną spółkę przez osobę nie posiadającą
pełnomocnictwa do ich dokonania zostały potwierdzone przez reprezentanta
pozwanej, upoważnionego do działania w jej imieniu, w konsekwencji czego doszło
do potwierdzenia ważności umów stanowiących podstawę sporu.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(A.T.)
[SOP]
