I CSK 3860/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
6 lutego 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 6 lutego 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P. spółki jawnej w K.
przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i
Autostrad
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg
Krajowych i Autostrad
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 10 kwietnia 2024 r., I ACa 1049/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2 700 (dwa
tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego postanowienia pozwanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwany Skarb Państwa – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 10 kwietnia
2024 r., wydanego w sprawie z powództwa P. sp.j. z siedzibą w K. o zapłatę.
Jako przyczynę uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany
wskazał rozbieżność jurysdykcyjną, dotyczącą skutków wywoływanych przez wyrok
I CSK 3860/24
2
sądu, w którym doszło do miarkowania kary umownej, w szczególności w zakresie
początkowej daty wymagalności odsetek za opóźnienie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2
k.p.c. wymaga wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię wyraźnie
wskazanego przepisu prawa, którego treść i znaczenie nie zostały dostatecznie
wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich
dotychczasowej wykładni, podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu,
na czym owe wątpliwości polegają, a także że mają one poważny oraz rzeczywisty
charakter i ich rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z
punktu widzenia wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi
kasacyjnej. Jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o
występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z
dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie
rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z
różnej wykładni wskazanego przepisu (zob. postanowienia SN z 20 grudnia 2023 r.,
I CSK 6296/22; z 6 grudnia 2023 r., I CSK 620/23; z 25 października 2023 r., I CSK
2968/23 oraz z 19 września 2023 r., I CSK 4824/22).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przedstawione
przez skarżącego nie czyni zadość powyższym wymaganiom, ponieważ Sąd
Najwyższy zajął już stanowisko na temat tego problemu prawnego. Według
ustalonej linii orzeczniczej, przytoczonej w wyroku SN z 23 maja 2013 r., IV CSK
644/12 zwrot nadpłaconej kary umownej jest świadczeniem nienależnym.
Natomiast zważywszy na to, że każde świadczenie nienależne ma bezterminowy
charakter, jego wymagalność liczy się od chwili wezwania do jego spełnienia.
Wedle ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie przez sądy meriti,
takiego rodzaju wezwanie zostało zaś sformułowane w pozwie. Zatem ustalenie
początkowej daty naliczania odsetek za opóźnienie było zależne od chwili
wezwania do spełnienia świadczenia i nie wynikało z prawnej kwalifikacji
orzeczenia miarkującego karę umowną.
I CSK 3860/24
3
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.
[a.ł]
Mariusz Załucki
