I CSK 3812/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
26 czerwca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 26 czerwca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa I.M.
przeciwko Bank w W. Oddział w Polsce
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank w W. Oddział w Polsce
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z 20 lutego 2023 r., I ACa 936/21,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[J.T.]
UZASADNIENIE
Pozwany Bank w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Poznaniu, którym oddalono w przeważającej części
apelację skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie
o ustalenie i zapłatę toczącej się z powództwa I.M.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał pięć
przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Trzy z nich (oznaczone
numerami 2, 3 i 4) dotyczyły występowania w sprawie istotnego zagadnienia
prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwie (nr 1 i 5) – potrzeby wykładni
przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności
I CSK 3812/23
2
w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn
kasacyjnych była już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego
i została szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r.,
I CSK 703/24, wydanym w sprawie z udziałem pozwanego.
Pierwsze cztery przyczyny kasacyjne wskazane przez bank zostały już
wyjaśnione i w tym sensie nie występują w sprawie. Choć sformułowane na
s. 5-6 i opisane szerzej w dalszej części skargi kwestie dotyczące problematyki
kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są obiektywnie istotne, a dawniej
rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za
rozstrzygnięte – w kierunku odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego –
dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r.,
III CZP 25/22. Wobec braku podstaw do podjęcia działań unormowanych
w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy
pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym
w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano
zajęte w niej stanowiska, toteż powtarzanie obecnie tej argumentacji należy uznać
za zbędne.
Również piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, związana
z potrzebą wykładni art. 189 k.p.c., nie jest aktualna, gdyż pojęcie „interesu
prawnego” w tzw. sprawach frankowych należy uznać za wyjaśnione. Było ono
przedmiotem bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w którym wskazano, że
rozumienie pojęcia interesu prawnego musi być szerokie i elastyczne, a także
uwzględniać okoliczności danej sprawy. W określonych sytuacjach nie można więc
wykluczyć, że możliwość wytoczenia powództwa o zapłatę nie wyczerpuje interesu
prawnego po stronie osoby kwestionującej związanie częścią postanowień umowy
lub istnienie zobowiązania mającego wynikać z umowy kredytu (zob. postanowienie
SN z 29 grudnia 2021 r., I CSK 336/21, oraz wyrok SN z 26 maja 2022 r.,
II CSKP19/22).
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że
z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.
przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.
I CSK 3812/23
3
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak
w sentencji postanowienia.
Beata Janiszewska
[J.T.]
[SOP]
[r.g.]
