I CSK 3808/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
29 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 29 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej K.
przeciwko A. K. W. spółce komandytowej w K.
o rozwiązanie umów użytkowania wieczystego,
na skutek skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 16 listopada 2023 r., I ACa 1804/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. kosztami postępowania kasacyjnego obciąża powódkę,
pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi
sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego
osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze
publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej
I CSK 3808/24
2
pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd
Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania
skargi kasacyjnej powódki Gminy Miejskiej K. od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Krakowie z 16 listopada 2023 r.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżąca powołała się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia
prawnego.
Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury Sądu Najwyższego
przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze
względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na
sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do
rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas
nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania
wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ
35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,
OSNC 2002, nr 12, poz. 151).
Istotność zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) konkretyzuje się
w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla
rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych
spraw. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przedstawienie okoliczności uzasadniających
rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia
prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia, wskazaniu przepisów prawa,
na których tle zagadnienie to wyłoniło się, oraz zaprezentowaniu argumentacji
jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych ocen prawnych
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC
2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12,
poz. 151, z dnia 24 maja 2016 r., I CSK 666/15, nie publ.).
Tymczasem skarżąca w skardze powołała się na występowanie w sprawie
istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego kwestii „czy przez występujący w art.
240 k.c. zwrot „jeżeli wieczysty użytkownik korzysta z gruntu w sposób oczywiście
I CSK 3808/24
3
sprzeczny z jego przeznaczeniem określonym w umowie" oraz występujący
w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
(tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 - dalej: u.g.n.) zwrot „jeżeli użytkownik
wieczysty korzysta z tej nieruchomości w sposób sprzeczny z ustalonym w umowie"
należy rozumieć konkretną formę, metodę czy tryb korzystania z nieruchomości
wyraźnie zamanifestowane na gruncie, czy też można także rozumieć zachowania
użytkownika wieczystego już na wczesnym etapie procesu inwestycyjnego
zmierzające do wykorzystania gruntu w sposób sprzeczny z jego przeznaczeniem
określonym w umowie (zmierzające do wykorzystania nieruchomości w sposób
sprzeczny z ustalonym w umowie), o ile w sposób nie budzący wątpliwości
wskazują na jednoznacznie nakierunkowane działanie użytkownika wieczystego
zmierzające do zagospodarowania gruntu w sposób sprzeczny z jego
przeznaczeniem określonym w umowie (zmierzające do zagospodarowania
nieruchomości w sposób sprzeczny z ustalonym w umowie) - przy czym takimi
działaniami mogą przy tym w szczególności być: 1) pisemne jednoznaczne
oświadczenia składane osobom trzecim co do zamiarów inwestycyjnych na
nieruchomości, 2) pozyskiwanie decyzji o warunkach zabudowy, czy to w imieniu
własnym czy też za pośrednictwem innych podmiotów, określających warunki
realizacji zamierzeń inwestycyjnych niezgodnych z umową użytkowania
wieczystego, 3) pozyskiwanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynków, o
charakterze sprzecznym z umową użytkowania wieczystego itp.?”
Należy zauważyć, że argumenty podniesione przez skarżącą
w skardze kasacyjnej sprowadzają się wyłącznie do pytania o czysto incydentalnym
i kazuistycznym charakterze, nie zawierając w sobie elementów, które mogłyby
pozwolić na sformułowanie przez Sąd Najwyższy – w ramach rozpoznania skargi
kasacyjnej – ogólnego stanowiska o uniwersalnym wymiarze. W konsekwencji,
podniesiona kwestia nie może zostać uznana za istotne zagadnienie prawne
w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Z tych wszystkich względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
I CSK 3808/24
4
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono podstawie art. 98 § 1 oraz
art. 98 § 11 k.p.c., a także art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 oraz art. 39821
k.p.c.
[a.ł]
Karol Weitz
