I CSK 3805/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
13 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 13 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa E.N.
przeciwko D.U.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej D.U.
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z 21 maja 2025 r., (… …),
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. kosztami postępowania kasacyjnego obciąża pozwaną,
pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi
sądowemu.
(K.W.)
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego
osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze
publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej
I CSK 3805/25
2
pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd
Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania
skargi kasacyjnej pozwanej D. U. od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 21
maja 2025 r.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżąca powołała się na przesłankę przedsądu w postaci jej oczywistej
zasadności.
W judykaturze Sądu Najwyższego zgodnie przyjmuje się, że oczywista
zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy
wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka
w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które
powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść
zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają
wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co
jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań
lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym,
rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących
w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności
przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ.).
Tymczasem bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie do
rozpoznania skargi kasacyjnej nie pozwala przyjąć, że jest ona – w powyższym
rozumieniu – oczywiście uzasadniona. Skarżąca nie wykazała, że zastosowanie
powołanych w podstawach skargi przepisów, których naruszenie miałoby
wskazywać na ich oczywistą zasadność, było – w okolicznościach sprawy –
oczywiście błędne lub doprowadziło do tego, że zaskarżone orzeczenie jest
oczywiście nieprawidłowe.
Należy także zauważyć, że skarżąca we wniesionej skardze kasacyjnej
powołując się na jej oczywistą zasadność formułuje zarzuty naruszenia licznych
przepisów prawa procesowego, koncentrując się jednak głównie na
I CSK 3805/25
3
przeprowadzonym przez Sąd drugiej instancji postępowaniu dowodowym. Zgodnie
jednak z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty
dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a takie zarzuty sformułowała
skarżąca w podstawach wniesionej skargi kasacyjnej. Analogiczne zarzuty zostały
sformułowane na okoliczność wykazania oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.
Z tych wszystkich względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,
11 i 3 w zw. z art. 108 § 1 i z art. 391 § 1 oraz w zw. z art. 39821 k.p.c.
[a.ł]
