I CSK 38/15

Sygn. akt I CSK 38/15

POSTANOWIENIE

Dnia 20 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa P. Spółki z o.o. z siedzibą
‎w W.
‎przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 października 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
‎z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I ACa 194/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
‎zasądza od strony pozwanej - Skarbu Państwa (Ministra Skarbu Państwa) na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie żadna z tych przesłanek nie zachodzi.

Skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do kwestii, czy wypowiedzenie umowy zlecenia skutkuje wygaśnięciem roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za osiągnięcie rezultatu w sytuacji, gdy do wypowiedzenia doszło przed ziszczeniem się zdarzenia określonego w umowie. Stanowiska skarżącej nie sposób jednak podzielić. Przedstawione zagadnienie prawne zostało sformułowane całkowicie obok poczynionych przez Sąd drugiej instancji i wiążących Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym ustaleń faktycznych. Podnoszenie bowiem zagadnienia dotyczącego istnienia lub wygaśnięcia roszczenia o wynagrodzenie jest całkowicie niecelowe w sytuacji, gdy z wiążących ustaleń wynika, że Sądy meriti przyjęły, iż roszczenie o wynagrodzenie w ogóle nie powstało. Wszystkie zaś podstawy kasacyjne sprowadzone zostały do zarzutów naruszenia prawa materialnego, nie zaś procesowego.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 k.p.c. a contrario).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.