Sąd Najwyższy

I CSK 378/13

postanowienie SN z dnia 2014-02-25

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaI CSK 378/13
Data orzeczenia2014-02-25
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział I
SędziowieSSN Tadeusz Wiśniewski, SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący), SSN Tadeusz Wiśniewski (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt I CSK 378/13

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa Zgromadzenia […] Prowincja […]
‎
przeciwko Miastu W.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2014 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 11 lutego 2013 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
‎
zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na jej oczywistej zasadności. Stanowiska strony skarżącej nie sposób jednak podzielić. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że pozwany dopuścił się zachowania, które może być uznane za wyrządzające szkodę powodom. Kwestionowanie w tym zakresie przez skarżącego poczynionych ustaleń, zwłaszcza w kontekście naruszenia art. 231 k.p.c. musi prowadzić do wniosku, że zmierza on do obejścia zakazu, o którym mowa w art. 3986 § 3 k.p.c. Ponadto nie można uznać za zasadne czynienie zarzutu względem treści uzasadnienia Sądu drugiej instancji, który w sposób jasny i przekonujący uzasadnił swoje stanowisko. Szczegółowa analiza w przedmiocie oceny materiału procesowego nie była zaś konieczna, skoro Sąd drugiej instancji nie czynił nowych ustaleń faktycznych, lecz przyjął za swoje ustalenia Sądu niższej instancji.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

[aw]

db

Zapytaj AI o to orzeczenie