I CSK 3779/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
15 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 15 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa B.H. i K.H.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 17 lipca 2024 r., I ACa 899/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[AG]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 17 lipca 2024 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu
sprawy z powództwa B.H. i K.H. przeciwko Bankowi S.A. w W. o zapłatę, zmienił
wyrok Sądu Okręgowego w Koszalinie z 8 marca 2023 r. w ten sposób, że zasądził
od pozwanego łącznie na rzecz powodów kwotę 188 208,73 zł wraz z odsetkami
ustawowymi za opóźnienie od 8 lipca 2021 r.; oddalił apelację pozwanego i orzekł o
kosztach postępowania.
Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu
Apelacyjnego w całości oraz wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu
sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CSK 3779/24
2
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi
nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności
uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne
i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany
na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony –
co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych
w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi
kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi oraz – ewentualnie – istotne
zagadnienie prawne.
Bliższa analiza skargi kasacyjnej nie wykazała występowania żadnej
z powołanych przyczyn kasacyjnych.
Z treści wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynikało,
aby skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona, co wymaga wykazania - przez
I CSK 3779/24
3
przytoczenie jurydycznych argumentów - że zaskarżone orzeczenie jest wadliwe
w sposób elementarny i widoczny już na pierwszy rzut oka (zob. m.in.
postanowienia SN z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52,
z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156
i z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).
W sprawie nie występują też istotne zagadnienia prawne. W orzecznictwie
Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym zagadnieniem prawnym
w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami
kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane
dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.
Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania
oraz uzasadnienia występowania w sprawie (zob. postanowienia SN:
z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05;
z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07;
z 26 września 2005 r., II PK 98/05, i z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).
Istotne zagadnienie prawne nie występuje, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już
stanowisko w określonej kwestii, a nie zachodzi potrzeba jego zmiany.
Przedstawiona problematyka była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu
Najwyższego (zob. uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r.,
III CZP 25/22; uchwałę 7 sędziów SN z 19 czerwca 2024 r., III CZP 31/23; uchwałę
7 sędziów SN – zasadę prawną – z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9,
poz. 56; wyroki SN: z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r.,
I CSK 242/18; z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20;
z 21 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22;
i z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17). Ponadto wskazane przez skarżącego
wątpliwości co do wykładni powołanych przepisów prawa są w istocie pytaniami
o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku
z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy i polemiką z tym stanowiskiem, związaną
z zastosowaniem konkretnych przepisów prawa.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
I CSK 3779/24
4
ag
[a.ł]
