I CSK 3740/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
6 sierpnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 6 sierpnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku K. W.
z udziałem A. K., M. K., W. G., H. Z., L. W., Z. W. i H. K.
o uwłaszczenie,
na skutek skargi kasacyjnej K. W.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie
z 29 września 2022 r., II Ca 1162/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. przyznaje radcy prawnemu A. Z. od Skarbu Państwa - Sądu
Okręgowego w Lublinie wynagrodzenie w kwocie 720 zł
(siedemset dwadzieścia złotych) za pełnienie funkcji kuratora dla
nieznanego z miejsca pobytu uczestnika w postępowaniu
kasacyjnym;
3. nakazuje ściągnąć od K. W. na rzecz Skarbu Państwa -
Sądu Okręgowego w Lublinie kwotę 720 zł (siedemset
dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu wydatków pokrytych
tymczasowo przez Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
I CSK 3740/23
2
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być, wobec
tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o
charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny
skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie
przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia
bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania
skargi kasacyjnej wnioskodawczyni K. W. od postanowienia Sądu Okręgowego w
Lublinie z 29 września 2022 r.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżąca wnioskodawczyni powołała się na oczywistą zasadność wniesionej skargi.
Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury Sądu Najwyższego, oczywista
zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy
wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka
w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które
powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść
zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają
wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba,
że oczywiste jest to, co jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy,
czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Skarżący musi zatem
wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa
lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym
na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej
analizy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK
110/08, nie publ.).
Bliższa analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala jednak na stwierdzenie,
że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest – w powyższym rozumieniu –
oczywiście uzasadniona. Wnioskodawczyni bowiem nie wykazała, że zastosowanie
powołanych w podstawach skargi przepisów, których naruszenie miałoby
I CSK 3740/23
3
wskazywać na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, było – w okolicznościach
sprawy – oczywiście błędne lub doprowadziło do tego, że zaskarżone orzeczenie
jest oczywiście nieprawidłowe.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Wynagrodzenie dla kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika
postępowania przyznano na podstawie § 1 ust 1 - 3 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości
wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych
dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 536) w zw. z § 5 pkt 1
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych (DzU. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).
Kwotę wynagrodzenia kuratora nakazano ściągnąć od wnioskodawczyni na
podstawie art. 113 ust 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2024 r., poz. 959).
[SOP]
