I CSK 3656/22

Sygn. akt I CSK 3656/22

POSTANOWIENIE

Dnia 24 października 2022 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z powództwa F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł.
‎przeciwko M. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. i T. M.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 października 2022 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
‎z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt I ACa 1549/19,

1) odrzuca skargę kasacyjną,

2) oddala wniosek pozwanej o zasądzenie od powódki kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2021 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi zmienił, zaskarżony apelacją pozwanego T. M., wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 5 listopada 2019 r. w punktach 1 i 3 w ten sposób, że zasądził od pozwanego M. sp. z o.o. w Ł. na rzecz powoda F. sp. z o.o. w Ł. kwotę 11 869 390 zł. z odsetkami i kosztami postępowania oraz oddalił powództwo w zakresie zapłaty kwoty głównej w odniesieniu do pozwanego T. M..

Powód wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na przyczynach kasacyjnych objętej art. 398⁹ § 1 pkt 1,2 i 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 398⁴ § 1 pkt 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części. Zgodnie z art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c. skarga powinna zawierać wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Elementy te mają dla skargi charakter konstrukcyjny, a ich brak powoduje odrzucenie skargi a limine bez uprzedniego wezwania o usunięcie dostrzeżonych uchybień. Odrzuceniu podlega skarga, w której strona nie sprecyzowała, w jakiej części żąda uchylenia i zmiany zaskarżonego wyroku (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2016 r., II CZ 43/16 oraz z 17 maja 2006 r., II PZ 17/06, OSNP 2007, nr 9-10, poz. 136). W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że wysokie wymagania formalne stawiane skardze kasacyjnej oraz ustawowy wymóg sporządzenia jej wyłącznie przez zawodowego pełnomocnika procesowego prowadzą do wniosku, że treść wypełniająca opisane elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej nie może być ustalana przez Sąd Najwyższy w drodze zabiegów interpretacyjnych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2011 r., V CSK 272/10).

We wniesionej skardze kasacyjnej powód oznaczył zakres zaskarżenia wyroku Sądu drugiej instancji wskazując, że zaskarża go „w części, to jest w punkcie pierwszym w części , w której Sąd Apelacyjny oddalił powództwo w stosunku do T. M.”, co spełnia wymaganie art. 398⁴ § 1 pkt 1 k.p.c. Natomiast wniosek skargi kasacyjnej nie został skonstruowany w sposób odpowiadający art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c., albowiem skarżący wniósł „o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny w Łodzi ”, a zatem nie określił w żaden sposób wnioskowanego zakresu ingerencji w zaskarżone orzeczenie, choćby przez jednoznaczne odesłanie do zakresu zaskarżenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 października 2015 r., I CZ 76/15 oraz z 17 maja 2016 r., I PZ 5/16, OSNP 2017, Nr 12, poz. 162).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 398⁶ § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną powoda. Zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego podlega oddaleniu, ponieważ pozwany wniósł jedynie o odmowe przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i z tym żądaniem związany był wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W tej sytuacji koszty sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę nie mogą być uznane za koszty celowej obrony w razie odrzucenia skargi, ponieważ wniosek o ich zasądzenie był powiązany z innym oczekiwanym rozstrzygnięciem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, OSNC 2015, nr 7 - 8, poz. 91; z 5 grudnia 2013 r., III SK 23/13 oraz z 18 grudnia 2012 r., II CSK 397/12).

[as]