I CSK 3631/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk
23 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 23 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku K.L.
z udziałem E.L. i P.L.
o stwierdzenie nabycia spadku po M.L.
na skutek skargi kasacyjnej K.L.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Nowym Sączu
z 16 maja 2025 r., III Ca 413/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 6 listopada 2023 r. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu
stwierdził, że spadek po M.L., s. E. i A.; urodzonym […] 1932 r., zmarłym […] 2020
r. w Ł., którego ostatnim miejscem zwykłego pobytu był N., na podstawie
testamentu notarialnego z dnia 5 stycznia 2012 r., rep. A nr (…), sporządzonego
przed notariuszem B.C., nabyła w całości żona E.L., c. A. i M. (pkt 1) i orzekł o
kosztach postępowania (pkt 2 i 3).
Postanowieniem z 16 maja 2025 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu oddalił
apelację wnioskodawcy K.L.
Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył postanowienie
Sądu Okręgowego w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania wskazał, że na gruncie art. 945 § 1 k.c. występują rozbieżności
I CSK 3631/25
2
w orzecznictwie sądów, przy czym nie sprecyzował ich bliżej. Skarżący ograniczył
się do obserwacji, że „coraz powszechniej dochodzi do sporządzania testamentów
w wyniku nacisków, presji, szantażu, wielokrotnego namawiania potencjalnych
testatorów, nierzadko osób w podeszłym wieku”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając
na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do
zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia
prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.
Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych
sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga
kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania
jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem
rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność ta polega, co
wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie
zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,
zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,
z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny
i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,
podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1
pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego
wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (postanowienia Sądu
I CSK 3631/25
3
Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r.,
I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18).
Skarga kasacyjna nie czyni zadość powyższym wymaganiom.
W lakonicznym uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący powołał się na rozbieżności w wykładni art. 945 § 1 k.c., przy czym nie
sprecyzował na czym miałyby one polegać. W konsekwencji powołana przesłanka
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie została wykazana.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).
A.G.
[a.ł]
