I CSK 3538/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Trzebiatowski
31 marca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 31 marca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
[…]
przeciwko […] spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
[…]
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 28 maja 2024 r., I AGa 163/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od A. sp. z o.o. […] na rzecz […] S.A. w W. kwotę 5
400 (pięć tysięcy czterysta) złotych z odsetkami w
wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w
spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie
tygodnia od doręczenia powodowi odpisu niniejszego
postanowienia tytułem kosztów postępowania
kasacyjnego.
(M.K.)
I CSK 3538/24
2
UZASADNIENIE
Powód A. Sp. z o.o. […] wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego we Wrocławiu z 28 maja 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do
rozpoznania uzasadnił oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Jak wskazano powyżej skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania na jej oczywistej zasadności.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża
się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga
jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci
naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości
widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (m.in.
postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11). Celem
sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało
wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie Sądu
Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).
W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze
względu na naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art.
410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c. w zw. z art. 354 § 1 k.c. w zw. z art. 6 k.c.
Oczywistość naruszenia zdaniem skarżącego polega na tym, że Sądy obu instancji
ograniczyły się do analizy ważności transakcji […] oraz skuteczności uchylenia się
I CSK 3538/24
3
od skutków prawnych oświadczenia woli przez powoda, lecz zaniechały ustalenia,
czy pozwany był uprawniony do pobrania od powoda świadczenia […].
Okoliczności wskazane przez skarżącego nie usprawiedliwiają takiej oceny
zaskarżonego orzeczenia. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w
niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa. Treść uzasadnienia
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej
oczywistej zasadności.
W związku z tym, że uzasadnienie wniosku dotyczące tej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się do kwestionowania
oceny materiału dowodowego i ustaleń faktycznych należy przypomnieć, iż
stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty
dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Ubocznie należy jedynie wskazać, że skarżący nie ma racji, twierdząc, iż
Sądy obu instancji zaniechały ustalenia czy pozwany był uprawniony do pobrania
od powoda świadczenia […]. Z ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie wynika, że
przed zawarciem umowy powód otrzymał dokumenty zawierające szczegółowe
postanowienia w zakresie przedterminowego rozliczenia umowy, które były
jednoznaczne i wskazywały wprost, iż w przypadku przedterminowego rozliczenia
transakcji […] ustalenie kwoty rozliczenia polegało na wyliczeniu bieżącej wyceny
transakcji i dokonaniu zestawienia zobowiązań wymagalnych, co też pozwany […]
wykonał, w wyniku czego pobrano z rachunku rozliczeniowego strony powodowej
sporną kwotę […].
Wobec powyższego nie można uznać, że przesłanka przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.
Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art.
3989 § 2 k.p.c.).
Marcin Trzebiatowski
(M.K.)
[a.ł]
I CSK 3538/24
4
