I CSK 353/26

I CSK 353/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Łochowski 16 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 16 kwietnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa H. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w S. przeciwko J.M. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej J.M. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 lipca 2025 r., VII AGa 198/24, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Pozwany J.M. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 lipca 2025 r., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż „Sąd niewłaściwie zastosował przepisy prawa materialnego statuujące odpowiedzialność pozwanego za rzekomo wyrządzoną spółce szkodę, a istotne okoliczności podnoszone przez pozwanego zostały pominięte przez Sąd, powielając błąd Sądu pierwszej instancji, zwłaszcza kwestia rozbieżności w kwotach posiadanych przez spółkę na kontach i rachunkach na koniec 2017 r., która z punktu widzenia I CSK 353/26 2 prowadzenia poprawnej księgowości spółki jest niedopuszczalna i świadczy o fikcyjnych kwotach wskazanych przez powoda jako zadłużenie pozwanego”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi. Ponadto naruszenie to musi mieć oczywisty wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Po pierwsze, pozwany nie wskazał nawet, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą zasadnością skargi. Taka konstrukcja wniosku wyklucza przyjęcie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Po drugie, z nadzwyczaj lakonicznego, bo jednozdaniowego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika, że odnosi się ono raczej ustaleń faktycznych, a ta sfera nie jest objęta kognicją Sądu Najwyższego (zob. art. 39813 § 2 k.p.c.) Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. I CSK 353/26 3 Marcin Łochowski (D.Z.) [a.ł]