Sygn. akt I CSK 35/17
POSTANOWIENIE
Dnia 22 czerwca 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie z powództwa S. sp. z o.o. w S.
przeciwko Gminie Miejskiej J.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 czerwca 2017 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt I ACa […],
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej
kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwana Gmina Miejska J. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lipca 2016 r., w którym oddalono apelację tej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Gospodarczego z dnia 4 sierpnia 2015 r. Wyrokiem tym Sąd Okręgowy zasądził od pozwanej Gminy (zamawiającego) na rzecz powoda (wykonawcy) kwotę 76.000 zł obejmującą część należnych powodowi kar umownych.
Pozwany wskazał w skardze kasacyjnej na naruszenie art. 471 k.c. i art. 378 k.p.c. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, strona skarżąca podnosiła, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), ponieważ nie można przypisać winy pozwanej w zakresie niewykonania umowy z dnia 24 września 2014 r.
Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Badając treść szczegółowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną argumentację wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz treść odpowiedzi na skargę (k. 902 akt sprawy, t. V), Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie - wbrew stanowisku skarżącego – nie wystąpiła przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarga kasacyjna nie jest bowiem oczywiście uzasadniona w rozumieniu tego przepisu.
W danej sprawie powód dochodził od pozwanego część zastrzeżonych w umowie z dnia 24 września 2010 r. kar umownych. Sądy meriti szerzej umotywowały stanowisko, dlaczego powództwo okazało się uzasadnione w świetle dokonanych ustaleń faktycznych. Wskazując na te ustalenia, wyjaśniano także, w czym przejawiała się wina pozwanego (zamawiającego) w związku z niewykonaniem i nienależytym wykonaniem wspomnianej umowy. Otóż pozwany dostarczył powodowi jako wykonawcy zadania inwestycyjnego wadliwą dokumentację projektową, stwierdzono także brak właściwego współdziałania z wykonawcą w zakresie usunięcia wad obiektu, wynikających z wadliwego projektu. Do czasu oświadczenia o odstąpieniu od umowy z 2010 r. powód (wykonawca) nie otrzymał od pozwanego niewadliwej dokumentacji projektowej (s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 2, 10 ust. 4 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).
aw
aj