I CSK 344/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
10 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 10 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa W.T. i L.L.
przeciwko S. spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę, ewentualnie o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej S. spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 8 sierpnia 2023 r., I ACa 302/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
I CSK 344/24
2
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z dnia 8 sierpnia 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z
powołaniem się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości oraz występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych. Analiza
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi
jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć,
że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.
Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia,
wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz
przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych
ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia
prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla
sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało.
Argumentacja prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionych
zagadnień, nie pozwala zaś przyjąć, aby zagadnienia te mogły – z punktu widzenia
okoliczności rozstrzyganej sprawy – być uznane za istotne zagadnienia prawne w
rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zostały one dostatecznie wyjaśnione w
dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego. Nie istnieje zaś potrzeba wykładni
przepisów prawa ani nie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd
Najwyższy na ten temat wyraził już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a
nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje
również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 189 k.p.c. oraz art.
3851 § 1 i § 2 k.c., w zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu,
że stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do
I CSK 344/24
3
rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca
następstwem rozbieżności w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi
wątpliwości przy ich interpretacji. Tego rodzaju wątpliwości wskazane przez
skarżącego muszą zachodzić nadal, w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a argumentacja pozwalająca
stwierdzić, że występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie
wymaga przytoczenia przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą
rozbieżność w wykładni, występującą także w chwili orzekania w przedmiocie
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie wskazują na to
dostatecznie orzeczenia powołane przez skarżącego.
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).
[a.ł]
