I CSK 339/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
22 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 22 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Banku spółki akcyjnej w G.
przeciwko B.P.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej B.P.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 27 sierpnia 2025 r., I ACa 3630/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4 050
(cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia niniejszego postanowienia pozwanemu do dnia
zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwany B.P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Krakowie z 27 sierpnia 2025 r., wydanego w sprawie z powództwa Banku S.A. z
siedzibą w G. o zapłatę.
Pozwany uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej występowaniem
w sprawie następujących zagadnień prawnych:
I CSK 339/26
2
1. Czy zastosowanie art. 1171 k.c. na korzyść profesjonalisty (banku) jest
zgodne z wykładnią celowościową i systemową prawa cywilnego,
a w szczególnosci z zasadą wzmocnionej ochrony konsumenta?
2. Czy niepewność kształtującej się linii orzeczniczej, stanowiąca immanentny
element ryzyka działalnosci gospodarczej profesjonalnego podmiotu może
być kwalifikowana jako „wyjątkowy przypadek” i czy przemawiają za tym
względy słuszności, uzasadniające przełamanie na korzyść profesjonalisty
instytucji przedawnienia przeciwko prawom i interesom konsumenta?
3. Czy wykładnia art. 1171 k.c., która pozwala sądowi krajowemu na
niewzględnienie upływu terminu przedawnienia roszczenia banku o zwrot
kapitału z powołaniem się na ogólną niepewność orzeczniczą jest zgodna z
celem art. 7 dyrektywy 93/13?
4. Czy brak skorzystania z art. 102 lub art. 45816 k.p.c. jest niezgodny z celem
art. 7 dyrektywy 93/13, w szczególnosci z wymogiem zapewnienia
skutecznych i odstraszających sankcji za stosowanie przez przedsiębiorców
nieuczciwych klauzul umownych?
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotne zagadnienie prawne, jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania musi mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia
sprawy i nie może być rozwiązane w świetle dotychczasowego orzecznictwa. Jego
wyjaśnienie powinno się bowiem przyczynić do rozwoju prawa (zob. np.
postanowienia SN: z 26 października 2023 r., I CSK 76/23; z 20 października 2023
r., I CSK 1374/23; z 3 października 2023 r., I CSK 2591/23; z 15 września 2023 r.,
I CSK 4360/22; z 18 sierpnia 2023 r., I CSK 4091/22; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK
6585/22; z 13 lipca 2023 r., I CSK 2570/22; z 30 maja 2023 r., I CSK 5362/22; oraz
z 24 kwietnia 2023 r., I CSK 5428/22).
Zagadnienia przedstawione przez skarżącego nie mają takiego charakteru,
zostały bowiem już rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy w wyroku z 23 kwietnia
2025 r., II CSKP 1250/24, OSNC 2025, nr 12, poz. 110. W orzeczeniu tym Sąd
Najwyższy przypomniał, że celem wprowadzenia art. 1171 k.c. w obecnej redakcji
było nie tylko wzmocnienie pozycji konsumenta, lecz również utrzymanie
równowagi stron stosunku prawnego. Sąd Najwyższy zwrócił przy tym uwagę na to,
I CSK 339/26
3
że w stanach faktycznych analogicznych do przedstawionego w tej sprawie,
konsument uzyskuje spełnienie swych roszczeń w całości, podczas gdy
profesjonalista pozostaje pozbawiony mozliwości uzyskania jakichkolwiek kwot
wypłaconych na rzecz konsumenta.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Mariusz Załucki
[SOP]
