I CSK 339/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
20 listopada 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 listopada 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku J.B.
z udziałem M.B.
o zmianę stwierdzenia nabycia spadku po K.B.,
na skutek skargi kasacyjnej M.B.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Świdnicy
z 21 września 2023 r., II Ca 1187/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. kosztami postępowania kasacyjnego obciąża uczestnika
M.B., pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi
sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego
osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze
publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej
I CSK 339/24
2
pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd
Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania
skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w Świdnicy z
dnia 21 września 2023 r. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność.
W judykaturze Sądu Najwyższego wyjaśniono, że przesłanka oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej oznacza, iż dla przeciętnego prawnika podstawy
wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka
w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które
powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść
zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają
wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co
jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań
lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym,
rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących
w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności
przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ., z dnia 18
września 2012 r., II CSK 179/12, nie publ. i z dnia 13 marca 2017 r., I CSK 596/16,
nie publ.). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy
wykazać,
że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie
stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom,
były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika
(por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN
1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 22
marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).
Bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi
kasacyjnej uczestnika nie pozwala przyjąć, by była ona – w powyższym rozumieniu
– oczywiście uzasadniona. Uczestnik nie wykazał, że zastosowanie powołanych
I CSK 339/24
3
w podstawach skargi przepisów, których naruszenie miałoby wskazywać na
oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, było – w okolicznościach sprawy –
oczywiście błędne lub doprowadziło do tego, że zaskarżone orzeczenie jest
oczywiście nieprawidłowe.
Należy także zauważyć, że skarżący w skardze powołując się na jej
oczywistą zasadność formułuje zarzuty naruszenia licznych przepisów prawa
procesowego
i materialnego, koncentrując się jednak głównie na przeprowadzonym przez Sąd
drugiej instancji postępowaniu dowodowym. Zgodnie jednak z art. 3983 § 3 k.p.c.,
podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub
oceny dowodów, a takie zarzuty sformułował wcześniej przytaczając podstawy
kasacyjne i identyczne zarzuty formułuje na okoliczność wykazania oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej.
Z tych wszystkich względów należało uznać, iż wniesiona skarga kasacyjna
nie jest oczywiście uzasadniona i odmówić przyjęcia jej do rozpoznania (art. 3989
§ 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 520
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 oraz art. 39821 k.p.c.
(AG)
[SOP]
