I CSK 3229/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
24 lutego 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 24 lutego 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku H. Ł.
z udziałem T. G., J. S., M. B., E. R., J. S., M. S., D. S., A. J., I. N., S. S., M. N., B.
N., E. S., następcy prawnego R. S., K. M. i J. S.
przy udziale kurator adw. I. S.
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej H. Ł.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim
z 8 kwietnia 2024 r., II Ca 31/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w
Piotrkowie Trybunalskim na rzecz radcy prawnego M. W. 1350
(jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych, powiększone o należną
stawkę podatku od towarów i usług, wynagrodzenia kuratora.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 13 października 2023 r. Sąd Rejonowy w Opocznie, po
rozpoznaniu sprawy z wniosku H. Ł. o zasiedzenie, oddalił wniosek.
Postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie
Trybunalskim zmienił ww. postanowienie w ten sposób, że stwierdził, iż Z. G.
nabyła z mocy prawa, przez zasiedzenie z dniem 13 września 1987 r., udział we
I CSK 3229/25
2
współwłasności wynoszący 1/9 części nieruchomości położonej w O. w obrębie
[…], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka […] o powierzchni […] ha i oddalił
apelację w pozostałej części.
W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni, jako uzasadnienie wniosku
o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazała na przesłanki przedsądu przewidziane
w art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.
Zdaniem skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki
skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach
kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,
nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,
jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia
z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością
lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia
orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy
dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem
Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej
oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia
rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie
zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania
w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7
I CSK 3229/25
3
czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada
2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK
627/18).
Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka
nie została wykazana. W uzasadnieniu nie powołano argumentów, które mogłyby
świadczyć, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wywód prawny
uzasadniający istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc
cechującego się nowością i dotychczas niewyjaśnionego w orzecznictwie powinien
bowiem wskazywać na wątpliwości kwalifikowane, a nie zwykłe, które mogą być
rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy (zob.
postanowienie SN z 26 września 2019 r., I CSK 228/19). Takich wątpliwości skarga
kasacyjna nie zawiera.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1
pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia
prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,
bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej
instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego
wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia
SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003
r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).
Wywody, zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania, sprowadzają się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś
wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono uchybienia w zakresie stosowania
prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom.
Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego
do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej
instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem
postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu
przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
I CSK 3229/25
4
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,
które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O wynagrodzeniu kuratora Sąd Najwyższy orzekł na podstawie § 4 pkt 1 w
zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października
2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sąd ustalając wysokość
należnego kuratorowi wynagrodzenia nie stosował § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 roku w sprawie określenia wysokości
wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych
dla strony w sprawie cywilnej albowiem Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 23
kwietnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt SK 89/22 uznał ww. przepisy za niezgodne
z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.
Jacek Grela
[…]
[a.ł]
