I CSK 3150/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
6 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 6 marca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
z udziałem Skarbu Państwa - Prezydenta miasta stołecznego Warszawy
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie
z 18 kwietnia 2024 r., XXVII Ca 2589/21,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika 3750 zł (trzy
tysiące siedemset pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
[wr]
[ag]
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 18 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił
apelację wnioskodawcy P. spółki z o.o. w W. od postanowienia Sądu Rejonowego
dla Warszawy Woli w Warszawie z 12 lipca 2021 r., w sprawie o stwierdzenie
zasiedzenia.
Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył postanowienie
Sądu drugiej instancji w całości oraz wnosił o uchylenie tego postanowienia
i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
I CSK 3150/24
2
W odpowiedzi uczestnik wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi
nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności
uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne
i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany
na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony –
co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych
w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi
kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazano istotne zagadnienie prawne wymagające rozstrzygnięcia, sprowadzające
się do udzielenia odpowiedzi na pytanie o początek terminu zasiedzenia
I CSK 3150/24
3
nieruchomości znajdującej się we władaniu przedsiębiorstwa państwowego
w ramach sprawowanego zarządu.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym
zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie
objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy
i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do
rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego
sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (zob. postanowienia SN:
z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05;
z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07;
z 26 września 2005 r., II PK 98/05, i z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).
Skarga kasacyjna nie spełnia powyższych kryteriów. Istotne zagadnienie
prawne oraz potrzeba wykładni przepisów nie występują, jeżeli Sąd Najwyższy
zajął już stanowisko w określonej kwestii, a nie zachodzi potrzeba jego zmiany.
Przedstawiona problematyka była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu
Najwyższego (zob. uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego
z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22; uchwałę 7 sędziów SN z 19 czerwca 2024 r.,
III CZP 31/23; uchwałę 7 sędziów SN – zasadę prawną - z 7 maja 2021 r., I
II CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56; wyroki SN: z 4 kwietnia 2019 r.,
III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18,
OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20; z 21 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21;
z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22; i z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17).
Tymczasem w związku z zagadnieniem wskazanym w sformułowanym przez
wnioskodawcę pytaniu istnieje orzecznictwo Sądu Najwyższego, które wyjaśnia tę
kwestię.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie
art. 98 § 1 i § 11 i art. 99 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1
i art. 39821 k.p.c., z uwzględnieniem § 2 pkt 6 w zw. z § 5 pkt 1 i § 10 ust. 4
pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
I CSK 3150/24
4
w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r.,
poz. 1935).
[a.ł]
