I CSK 3140/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
26 lutego 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 26 lutego 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa syndyka masy upadłości M. G. w upadłości
przeciwko E. spółce akcyjnej w G.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej E. spółki akcyjnej w G.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 19 stycznia 2023 r., V AGa 174/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od E. spółki akcyjnej w G. na rzecz syndyka masy
upadłości M. G. w wysokości 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł
kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości
odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 29 października 2021 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku w sprawie z
powództwa syndyka Masy Upadłości M. G. w upadłości przeciwko E. Spółce
Akcyjnej w G. zasądził od pozwanego na rzecz powoda 201 918,57 zł wraz z
ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych.
Wyrokiem z 19 stycznia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację.
I CSK 3140/23
2
W skardze kasacyjnej pozwany, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie
skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989
§ 1 pkt 2 k.p.c.
Zdaniem skarżącego w sprawie występuje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w
orzecznictwie sądów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki
skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach
kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,
nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,
jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z
obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy
dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem
Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej
oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2
k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości,
określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne
mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a
jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w
orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy
różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,
dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni
I CSK 3140/23
3
przepisu (zob. m.in. postanowienia SN: z 15 października 2002 r. II CZ 102/02; z 28
marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r., I
CSK 111/08).
W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć,
że w sprawie spełniona została któraś z przesłanek przyjęcia sprawy do
rozpoznania, a przedstawione problemy prawne, były już przedmiotem licznych
orzeczeń Sądu Najwyższego, który wskazał m.in. że nie jest skuteczne powołanie
się na potrącenie wierzytelności w procesie wytoczonym przez syndyka
wierzycielowi upadłościowemu, który nie zgłosił potrącenia wraz ze zgłoszeniem
wierzytelności do masy upadłości, nawet wówczas gdy wierzyciel ten nie miał
świadomości, że w dacie ogłoszenia upadłości był dłużnikiem upadłego (zob. wyrok
z 14 stycznia 2021 r., I CSKP 10/21 i powołane tam orzeczenia).
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,
które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i
art. 99 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Jacek Grela
[S.J.]
r.g.
