I CSK 3079/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Krajewski
19 lutego 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 19 lutego 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.J.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o ustalenie, ewentualnie o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 10 stycznia 2023 r., I ACa 57/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz M.J. 5400
zł zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami
ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 10 stycznia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił apelację
pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 28 października 2020 r.
Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego,
zaskarżając go w całości. Wskazał, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Po pierwsze,
I CSK 3079/23
2
wskazuje na konieczność dokonania wykładni art. 189 i art. 365 § 1 k.p.c. w
zakresie rozstrzygnięcia, czy konsument posiada interes prawny w ustaleniu
nieważności umowy, jeśli przysługuje mu dalej idące roszczenie o zapłatę. Po
drugie, zdaniem skarżącego wykładni wymaga art. 3851 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 6
ust.1 dyrektywy 93/13 w zw. z art. 69 ust. 1 i 2 Prawa bankowego ze względu na
przyjmowanie odmiennych poglądów co do możliwości dalszego obowiązywania
umowy kredytu po usunięciu z niej klauzul abuzywnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł m.in. o „nieprzyjęcie”
skargi do rozpoznania oraz zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów
postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa
procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Sąd Najwyższy nie dostrzega w niniejszej sprawie potrzeby dokonania
wykładni wskazywanych przez skarżącego przepisów. Do przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
wymaga się bowiem wykazania, że treść i znaczenie przepisu nie zostały
dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba
zmiany ich dotychczasowej wykładni (zob. postanowienie SN z 21 listopada 2023
r., I CSK 4931/22).
Kwestia interesu prawnego w żądaniu ustalenia nieważności umowy kredytu
denominowanego lub indeksowanego do waluty obcej była już wielokrotnie
przedmiotem rozstrzygnięć Sądu Najwyższego. Możliwość dochodzenia roszczenia
o zwrot zapłaconych rat kredytu nie eliminuje interesu prawnego w żądaniu
ustalenia nieistnienia stosunku prawnego w związku z nieważnością umowy
kredytu. Wyrok zasądzający świadczenie restytucyjne na rzecz kredytobiorcy nie
rozstrzygałby bowiem – ze skutkiem wynikającym z art. 365 § 1 k.p.c. – czy
I CSK 3079/23
3
stosunek kredytu został nawiązany (zob. m.in. wyroki SN z 17 marca 2022 r., II
CSKP 474/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 44, i z 28 lipca 2023 r., II CSKP 611/22).
W odniesieniu do drugiej ze wskazanych w skardze kwestii w wcześniejszym
orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych rzeczywiście można było
wyodrębnić różne stanowiska. Kres tej rozbieżności położył jednak Sąd Najwyższy
w punkcie drugim uchwały składu całej Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r.,
III CZP 25/22 (OSNC 2020, nr 12, poz. 118), stwierdzając że w razie niemożliwości
ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego
lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie.
Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,
11, 3 i 4 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2, § 2 pkt 7 oraz § 20 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie.
(E.M.)
[a.ł])
