I CSK 299/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
15 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 15 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku M. M. i M. M.1
z udziałem J. R. i J. R.1
o rozgraniczenie,
na skutek skargi kasacyjnej M. M. i M. M.1
od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach
z 22 sierpnia 2024 r., II Ca 527/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. oddala wniosek uczestników o zasądzenie kosztów
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wnioskodawcy M. M. i M. M.1 wywiedli skargę kasacyjną od postanowienia
Sądu Okręgowego w Kielcach z 22 sierpnia 2024 r., wydanego w sprawie z
udziałem J. R. i J. R.1 o rozgraniczenie.
Skarżący uzasadnili wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania
występowaniem w sprawie kilku szczegółowych zagadnień prawnych – wszystkich
związanych z możliwością rozpoznania przez Sąd Apelacyjny zarzutu zasiedzenia
części rozgraniczanych nieruchomości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CSK 299/25
2
Istotne zagadnienie prawne jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania musi mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia
sprawy i nie może być rozwiązane w świetle dotychczasowego orzecznictwa. Jego
wyjaśnienie powinno się bowiem przyczynić do rozwoju prawa (zob. np.
postanowienia SN: z 26.10.2023 r., I CSK 76/23; z 20.10.2023 r., I CSK 1374/23; z
3.10.2023 r., I CSK 2591/23; z 15.09.2023 r., I CSK 4360/22; z 18.08.2023 r., I CSK
4091/22; z 2.08.2023 r., I CSK 6585/22; z 13.07.2023 r., I CSK 2570/22; z
30.05.2023 r., I CSK 5362/22; z 24.04.2023 r., I CSK 5428/22).
Rozstrzygnięcie zagadnień przytoczonych przez skarżących nie miałoby
znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ w sprawie w ogóle nie
doszło do podniesienia zarzutu zasiedzenia. Wątpliwości dotyczyły jedynie tego,
czy możliwe było ustalenie granic posiadania sąsiadujących nieruchomości według
stanu prawnego, czy też konieczne było orzeczenie według stanu ostatniego
spokojnego posiadania. Opinie biegłych różniły się w tym zakresie, zaś kwestia
ewentualnego zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu mogłaby wystąpić jedynie
wówczas, gdyby sąd wydający zaskarżone orzeczenie przyjął, że możliwe jest
jedynie rozgraniczenie według stanu ostatniego posiadania. Zgodnie jednak z
ustaleniami poczynionymi przez sąd odwoławczy, stan prawny obu nieruchomości
był możliwy do ustalenia w sposób pozwalający na stwierdzenie przebiegu granicy.
Przedstawione szczegółowe pytania nie mają zatem związku z podstawą
rozstrzygnięcia w sprawie, zaś kwestionowanie ustaleń faktycznych, które
przywiodły sąd do wniosków opisanych w uzasadnieniu zaskarżonego
postanowienia na etapie postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne ze
względu na brzmienie art. 3983 § 3 k.p.c.
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.
I CSK 299/25
[SOP]
3
Mariusz Załucki
