I CSK 2962/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
19 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 19 marca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.P.
przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej w K.
o ustalenie nieistnienia uchwały ewentualnie o uchylenie uchwały,
na skutek skargi kasacyjnej M.P.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 6 marca 2023 r., I ACa 937/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 240 zł
(dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych w przypadku opóźnienia, rozpoczynającego bieg po
upływie tygodnia od dnia doręczenia powódce odpisu
niniejszego postanowienia.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
I CSK 2962/23
2
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego Krakowie w z dnia
6 marca 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się
na nieważność postępowania, oczywistą zasadność skargi kasacyjnej oraz
potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Analiza
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi
jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącą podstawy przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą.
Skarżąca zarzuciła nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji
z uwagi na rozpoznanie sprawy w składzie jednego sędziego, ukształtowanym na
podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych
rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem
COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
(jednolity tekst: Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), powołując się na uchwałę
składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22,
zgodnie z którą rozpoznanie sprawy cywilnej przez sąd drugiej instancji w składzie
jednego sędziego, ukształtowanym na podstawie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z
dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z
zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób
zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (jednolity tekst: Dz.U. z
2021 r., poz. 2095 ze zm.) ogranicza prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy
(art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), ponieważ nie jest konieczne dla ochrony zdrowia
publicznego (art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i prowadzi do nieważności
I CSK 2962/23
3
postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.). W powyższej uchwale Sąd Najwyższy
stwierdził jednak, że przyjęta w niej wykładnia prawa obowiązuje od dnia podjęcia
uchwały, a zatem od dnia 26 kwietnia 2023 r. Skargą kasacyjną zaskarżono zaś
wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 marca 2023 r., wydany przed dniem
podjęcia uchwały.
Brak jest także podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, która
zdaniem skarżącej jest następstwem wyznaczenia składu sądu bez uprzedniego
losowania. Takiej oceny nie uzasadnia samo stwierdzenie, że „Jak bowiem wynika
z Wyszukiwarki raportów z Systemu Losowego Przydziału Spraw, dla sprawy I ACa
937/21 Sądu Apelacyjnego w Krakowie wyświetla się komunikat: „Brak sprawy o
podanej sygnaturze we wskazanym sądzie lub sprawa o podanej sygnaturze nie
była jeszcze losowana lub sprawa o podanej sygnaturze była losowana w okresie,
za który nie są udostępniane raporty z losowania.” Skarżąca nie przedstawiła
również argumentacji, która dostatecznie wskazywałaby, że strona pozwana nie
miała organu powołanego do jej reprezentacji.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje dostatecznego
uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie przez skarżącą.
W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność skargi
kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy dla
przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na
uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa,
zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i
przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącą,
związane z zarzutem naruszenia art. 3 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o
księgach wieczystych i hipotece oraz art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali, nie
daje zaś podstaw. W orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego
przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie
to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut
naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do
I CSK 2962/23
4
oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I
UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK
37/08.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje
również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4
ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z
zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, w zakresie
wskazanym przez skarżącą, przy uwzględnieniu, że stosownie do art. 3989 § 1 pkt
2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania
wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności w orzecznictwie
sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich interpretacji. Skarżąca
nie wykazała w sposób przekonywający na istnienie tego rodzaju wątpliwości. Nie
przedstawiła także argumentacji pozwalającej stwierdzić, że występuje rozbieżność
w orzecznictwie sądów w tym zakresie. Takie stwierdzenie wymaga przytoczenia
przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w wykładni, czego
skarżąca nie uczyniła. Nie wskazują bowiem na to dostatecznie orzeczenia
powołane przez skarżącą. Samo uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania pozwala zaś stwierdzić, że wykładnia art. 15zzs1 ust. 1
pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. nie jest zagadnieniem nowym i była już
przedmiotem rozważań w orzecznictwie, przede wszystkim w powołanej wyżej
uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2023 r., III
PZP 6/22, mającej moc zasady prawnej.
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach
postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1
i art. 39821 k.p.c.
[SOP]
I CSK 2962/23
5
