I CSK 2831/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
19 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 19 marca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M. S.-K.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę ewentualnie o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 19 lipca 2023 r., VI ACa 1045/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2 700 (dwa
tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego postanowienia pozwanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S. A. z siedzibą w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku
Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 19 lipca 2023 r., wydanego w sprawie z
powództwa M. S.-K. o ustalenie i zapłatę.
Na uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany
zarzucił nieważność postępowania przejawiającą się w fakcie, iż nie miał
możliwości kwestionowania prawidłowości obliczeń kwoty, której powódka
domagała się w apelacji, co skutkowało pozbawieniem go możności obrony swych
I CSK 2831/24
2
praw. Ponadto skarżący wskazał, że zasądzenie na rzecz powódki nieprawidłowo
wyliczonej kwoty świadczy o oczywistej zasadności skargi oraz przytoczył
następujące zagadnienie prawne: Czy w świetle art. 405, 410 i 455 k.c. do przyjęcia
wymagalności roszczenia wystarczy doręczenie pełnomocnikowi procesowemu,
nieumocowanemu do odbierania oświadczeń materialnoprawnych pisma
procesowego zwierającego żądanie zasądzenia tego roszczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zarzut nieważności postępowania jest bezzasadny. Skarżący upatruje
niemożności obrony swych praw w fakcie, iż nie posiadając interesu prawnego w
zaskarżeniu korzystnego dla siebie wyroku Sądu I instancji nie mógł złożyć apelacji
od kwot ustalonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Nie wyjaśnił jednakże,
dlaczego nie mógł formułować takich zarzutów w odpowiedzi na apelację oraz w
toku postępowania apelacyjnego. Należy bowiem podkreślić, że brak możności
obrony swoich praw jako przesłanka niewazności postępowania musi być
interpretowana ściśle. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że hipoteza
art. 379 pkt 5 k.p.c. zostaje wypełniona, gdy z powodu uchybień procesowych sądu
strona nie mogła brać i faktycznie nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej
części, zaś skutki tych wadliwości nie mogły być usunięte na następnych
posiedzeniach przed wydaniem wyroku w danej instancji (zob. np. postanowienia
SN z 31 stycznia 2025 r., I CSK 4436/23; z 10 grudnia 2024 r., III CZ 136/24; z 28
listopada 2024 r., I CSK 3539/23; z 19 listopada 2024 r., I UZ 11/24; z 14 listopada
2024 III CZ 238/24 oraz z 20 września 2024 r., I CSK 1980/24).
Z podobnych przyczyn zarzut błędnego wyliczenia należnej kwoty nie
prowadzi do przyjęcia oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Skarżący nie
wyjasnił, dlaczego nie podnosił go na wcześniejszych etapach postępowania, w
skardze kasacyjnej zarzuty polemizujące z ustaleniami stanu faktycznego są
natomiast niedopuszczalne (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.).
Z kolei zagadnienie prawne powinno mieć charakter doniosły z punktu
widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nie może być rozwiązane w świetle
dotychczasowego orzecznictwa. Musi stanowić istotne problem, nierozwiązany
jeszcze w orzecznictwie i doktrynie prawa (zob. np. postanowienia SN: z
I CSK 2831/24
3
26.10.2023 r., I CSK 76/23; z 20.10.2023 r., I CSK 1374/23; z 3.10.2023 r., I CSK
2591/23; z 15.09.2023 r., I CSK 4360/22; z 18.08.2023 r., I CSK 4091/22; z
2.08.2023 r., I CSK 6585/22; z 13.07.2023 r., I CSK 2570/22; z 30.05.2023 r., I CSK
5362/22; z 24.04.2023 r., I CSK 5428/22).
Wątpliwość przedstawiona przez pozwanego pozbawiona jest takiego
charakteru. Ani w piśmiennictwie, ani w judykaturze nie kwestionuje się bowiem
tego, że skutecznie dokonane rozszerzenie powództwa wywołuje wszystkie skutki
przypisywane pozwowi, m.in. z tej przyczyny przewidziano dla pisma procesowego
zawierającego rozszerzenie powództwa bardziej sformalizowany reżim doręczeń,
właściwy dla pism inicjujących postępowanie oraz środków zaskarżenia (zob. np.
uchwały SN z 20 stycznia 2016 r., III CZP 95/15 oraz z 11 grudnia 2018 r., III CZP
31/18, OSNC 2019, nr 4, poz. 35).
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania.
[a.ł]
Mariusz Załucki
