I CSK 2766/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
16 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Banku spółki akcyjnej w W.
przeciwko E. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji
w W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z 8 lutego 2023 r., XXIII Ga 1435/21,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądza od pozwanej na rzecz powódki tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego 1800,00 (tysiąc osiemset) zł
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie
w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie
tygodnia od dnia doręczenia pozwanej odpisu postanowienia do
dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
I CSK 2766/23
2
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o trzecią i
czwartą spośród wskazanych wyżej przesłanek.
Nieważność postępowania ma, zdaniem skarżącej, wynikać z rozpoznania
sprawy przez Sąd drugiej instancji w składzie jednoosobowym (art. 379 pkt 4
k.p.c.). Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok został wydany 8 lutego 2023 r. Wbrew
zapatrywaniu skarżącej w niniejszej sprawie nie doszło do nieważności
postępowania. W uchwale składu siedmiu sędziów SN z 26 kwietnia 2023 r., III
PZP 6/22 (OSNP 2023, nr 10, poz. 104) – mającej moc zasady prawnej - przyjęto
wprawdzie, że rozpoznanie sprawy cywilnej przez sąd drugiej instancji w składzie
jednego sędziego ukształtowanym na podstawie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z
dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z
zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób
zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (jedn. tekst: Dz.U. z 2021 r.,
poz. 2095 ze zm.) ogranicza prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 45
ust. 1 Konstytucji RP), ponieważ nie jest konieczne dla ochrony zdrowia
publicznego (art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i prowadzi do nieważności
postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.), jednak z zastrzeżeniem, że wykładnia ta
obowiązuje od dnia podjęcia uchwały. Nie odnosi się ona zatem do zaskarżonego
wyroku.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża
się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga
jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci
naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości
widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.
m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem
sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało
I CSK 2766/23
3
wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6
listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).
W ocenie skarżącej, skarga jest oczywiście uzasadniona z uwagi na
nieważność postępowania wynikającą ze wskazanej wyżej przyczyny. Przesłanka
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie mogła zatem zostać uznana za
spełnioną.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(A.T.)
[r.g.]
