I CSK 2731/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Adam Doliwa
16 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A.S.
przeciwko Gminie H.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej A.S.
od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach
z 26 października 2023 r., V Ca 576/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(P.H.)
UZASADNIENIE
Powód A.S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w
Siedlcach z 26 października 2023 r. wydanego w sprawie przeciwko gminie H. o
zapłatę.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał,
że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne polegające na ustaleniu: „czy
w świetle art. 22 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów,
mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r.,
poz. 725) lokal socjalny, jaki gmina jest zobowiązana zapewnić osobie, która
uzyskała prawo do korzystania z lokalu socjalnego, nie musi spełniać definicji lokalu
określonej na podstawie przepisów prawa budowlanego, rozporządzenia Ministra
Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać
I CSK 2731/24
2
budynki i ich usytuowanie oraz norm polskich i unijnych, przykładowo, czy jest
zaopatrzony w wodę do spożycia przez ludzi oraz do celów przeciwpożarowych,
instalację ciepłej wody, odprowadzenie ścieków bytowo-gospodarczych, miejsca do
czasowego gromadzenia odpadów i nieczystości, instalacje do ogrzewania
pomieszczeń, przewody kominowe do odprowadzania dymu i spalin, wentylację lub
klimatyzację, gaz z sieci gazowej, baterię butli lub zbiorników stałych gazu
płynnego, wewnętrzną instalację elektryczną, oświetlenia budynków, urządzenia
i wyposażenia kuchni i łazienki przeznaczone na pobyt ludzi” oraz „czy najemcy
lokalu socjalnego przysługuje zadośćuczynienie na podstawie art. 23 w zw.
z art. 448 k.c. w zw. z art. 23 ust. 1, 2 oraz 3 ustawy o ochronie praw lokatorów,
mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, od właściwej gminy,
w przypadku zakwaterowaniu go w lokalu niespełniającym definicji lokalu zgodnie
z obowiązującymi normami, zarówno w okresie obowiązywania umowy o najem
lokalu socjalnego, jak również po upływie okresu na jaki został zawarta umowa
w przypadku rozpoczęcia bezumownego korzystania z lokalu na podstawie
art. 18 ust. 1 i 2 ustawy”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno przede
wszystkim być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie
faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob.
postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być
przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi
I CSK 2731/24
3
Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej
subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia
SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r.,
III CZP 64/02, i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08). Konieczne jest przytoczenie
argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien
nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy
zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu
wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla
merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (zob. m.in. postanowienia
SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, i z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10).
Nie ma racji skarżący podnosząc, iż w sprawie występują istotne
zagadnienia prawne.
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów,
mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego nie zawiera definicji
lokalu socjalnego i nie nakłada na gminę wymogów, co do standardu wyposażenia
lokalu. Lokal socjalny cechuje obniżony standard. Powód otrzymał od gminy lokal
socjalny o odpowiedniej powierzchni z podstawowym wyposażeniem
zapewniającym zaspokojenie podstawowych warunków bytowych.
Podkreślenia wymaga, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia
12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków lokalowych i technicznych, jakim powinny
odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) nie miało
zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem powód otrzymał lokal socjalny od gminy
w 2017 r., tj. przed wejściem w życie powołanej regulacji. Słusznie Sąd drugiej
instancji wskazał, że uprzednio lokal o obniżonym standardzie mógł chociażby
dzielić pomieszczenia sanitarne z innymi lokalami bądź nie mieć centralnego
ogrzewania.
Nie ma racji skarżący, twierdząc, że w związku z warunkami panującymi
w lokalu socjalnym należy mu się zadośćuczynienie. Po pierwsze od 1 maja 2018 r.
powód zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Wskazywane mankamenty lokalu nie
uniemożliwiały skarżącemu korzystanie z mieszkania przez 7 lat. Sam fakt
przyznania lokalu o obniżonym standardzie nie narusza godności człowieka
I CSK 2731/24
4
podlegającej ochronie w myśl art. 23 k.c. W konsekwencji skarżącemu nie należy
się zadośćuczynienie za warunki panujące w lokalu. Gdyby odczuwana przez
powoda krzywda, związana z niemożnością korzystania z udogodnień, jak
chociażby z urządzeń elektrycznych, była tak dojmująca, jak twierdzi w skardze,
z całą pewnością podjąłby jakiekolwiek kroki w celu zmiany takiego stanu rzeczy.
Żadne działania nie zostały jednak podjęte. Powód nie wyjaśnił również w żaden
sposób przyczyn takiego stanu rzeczy, wobec czego odmowa ta musi zostać
oceniona jako świadcząca o braku krzywdy podlegającej wynagrodzeniu na
podstawie art. 448 k.c.
Należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy uznał,
że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1
pkt 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
SSN Adam Doliwa
(P.H.)
[SOP]
