I CSK 2665/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
31 października 2025 r.
SSN Kamil Zaradkiewicz
na posiedzeniu niejawnym 31 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Gminy S.
przeciwko G. sp. z o. o. w R.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Gminy S.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z 21 lutego 2025 r., I AGa 128/23,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) zasądza od Gminy S. na rzecz G. sp. z o.o. w R. kwotę 5400
(pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
[M.O.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 21 lutego 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie, w sprawie
z powództwa Gminy S. przeciwko G. sp. z o.o. w R. o zapłatę, na skutek apelacji
pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z 20 grudnia 2022 r., VII GC
140/19, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że oddalił powództwo
co do kwoty 387 549,76 zł z odsetkami oraz zasądził od powódki na rzecz
pozwanej kwotę 14 189,29 zł tytułem kosztów procesu z odsetkami w wysokości
ustawowej za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (pkt
1) oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 8100 zł z odsetkami w
I CSK 2665/25
2
wysokości ustawowej za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku w pkt. 2.
do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego (pkt 2.).
Powódka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji,
zaskarżając to orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego
wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej
instancji.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,
skarżąca wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które
powódka sformułowała w postaci pytania, czy w świetle dyspozycji przepisu art.
471 k.c. sama tylko utrata możliwości uzyskania przez powoda dofinansowania do
inwestycji ze środków zewnętrznych i pokrycie wydatków ze środków własnych
może być uznana za szkodę. Ponadto, powódka podniosła, że przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania uzasadnione jest koniecznością rozpatrzenia naruszenia
przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1 w zw. z art. 382 k.p.c.
poprzez dokonanie przez sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i
przeprowadzenie oceny dowodów z naruszeniem właściwych norm prawnych przez
wyjście poza granice swobodnej oceny dowodów, polegające na przyjęciu przez
sąd drugiej instancji, że zgromadzone w sprawie dowody, a w szczególności
przeprowadzone dowody z opinii biegłych, pozwalają na przyjęcie, że gdyby
pierwotnie zaprojektowano moduł filtracji przed stacją odwróconej osmozy, to
powód poniósłby dodatkowe koszty przy realizacji pierwotnego projektu, które
odpowiadałyby kosztom wykonania prac na podstawie projektu zamiennego. W
powyższym zakresie powódka nie wskazała żadnej z przyczyn kasacyjnych
określonych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
Pozwana złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła
o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz
o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania kasacyjnego,
w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych wraz
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu
świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia
zapłaty.
I CSK 2665/25
3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a zarazem
kwalifikowanym pismem procesowym o ściśle określonej przez ustawę treści. Sąd
Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, nie jest trzecią
instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym (postanowienie SN
z 27 stycznia 2009 r., V CSK 358/08), na rzecz państwa jako dobra wspólnego
(postanowienie SN z 11 lutego 2009 r., V CSK 388/08), jakkolwiek oczywiście nie
oznacza to braku indywidualnego interesu skarżącego w rozpoznaniu
nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a w konsekwencji także weryfikacji tego
interesu (gravamen). Jednak przede wszystkim skarga kasacyjna ma służyć
ochronie prawidłowego wykonywania prawa oraz jego jednolitej wykładni. Interes
prywatny uwzględnia zaś tylko na tyle, na ile może się on stać podłożem
zaspokojenia interesu ogólnego (zob. aktualne uwagi w postanowieniu SN
z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99).
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy przewidziana
w art. 3989 k.p.c. instytucja tzw. przedsądu, w ramach której Sąd Najwyższy
dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem
Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie zaś merytorycznej
oceny skargi kasacyjnej (postanowienie SN z 18 września 2019 r., III CSK 71/19).
Na etapie przedsądu Sąd Najwyższy ocenia wyłącznie wniosek o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie. Wniosek ten stanowi
element konstrukcyjny skargi odrębny od podstaw skargi i ich uzasadnienia, które
są oceniane dopiero, gdy skarga kasacyjna zostanie przyjęta do rozpoznania.
Dla spełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne
jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do
rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do
wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z
nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego
I CSK 2665/25
4
(postanowienia SN z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06; z 27 lipca 2007 r., I CSK
243/07).
Jako pierwszą przyczynę kasacyjną mającą uzasadniać przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania, powódka wskazała występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego zagadnienie takie
powinno być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie
faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, a jednocześnie
być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi
Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej
subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia SN: z 20 maja
2021 r., II CSK 132/21; z 26 maja 2023 r., I CSK 6383/22).
Takie zagadnienie powinno zostać sformułowane wraz z przytoczeniem
argumentów prawnych, świadczących o rozbieżnych ocenach prawnych (zob. np.
postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r.,
nr 1, poz. 11; z 7 czerwca 2005 r., V CKN 3/05; z 16 marca 2007 r., III CSK 34/07).
Konieczne jest też wskazanie argumentów przekonujących o istotności zagadnienia
(zob. postanowienie SN z 24 lipca 2007 r., IV CSK 207/07). Ponadto, ma to być
zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie
może przyczynić się do rozwoju prawa (postanowienia SN: z 10 maja 2001 r., II CZ
35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC
2002, nr 12, poz. 151; z 11 lutego 2009 r., V CSK 388/08).
Sposób, w jaki skarżąca kasacyjnie sformułował zagadnienie prawne, które
w jej ocenie, występuje w niniejszej sprawie, nie odpowiada wymogom
wynikającym z utrwalonego orzecznictwa SN.
Zagadnienie przedstawione przez powódkę sprowadza się do pytania
o incydentalnym i kazuistycznym charakterze. Jest to zatem w istocie pytanie o
trafność rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd drugiej instancji. Przedstawione
przez skarżącą zagadnienie nie zawiera natomiast elementów, które mogłyby
pozwolić na sformułowanie przez Sąd Najwyższy – w ramach rozpoznania skargi
kasacyjnej – ogólnego stanowiska o charakterze ogólnym (uniwersalnym).
I CSK 2665/25
5
Formułowanie zagadnień prawnych w taki sposób nie pozwala przyjąć, że w
sprawie zachodzi przyczyna kasacyjna określona w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. (zob.
postanowienie SN z 9 października 2023 r., I CSK 4314/22).
Jako drugą okoliczność, mającą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania, powódka wskazała konieczność rozpatrzenia naruszenia przepisów
prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1 w zw. z art. 382 k.p.c. Skarżąca nie
określiła jednak żadnej przyczyny kasacyjnej z katalogu zawartego w art. 3989 § 1
pkt 1-4 k.p.c., na którą się w tym zakresie powołała. Niezależnie jednak od
powyższego należy podkreślić, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi
kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Wynikający z tego przepisu zakaz oparcia skargi kasacyjnej na tego rodzaju
zarzutach oraz związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi
stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia oznacza niedopuszczalność
powoływania się przez skarżącego na wadliwość orzeczenia sądu drugiej instancji
polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów
również we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (zob. np.
postanowienie SN z 23 lutego 2024 r., I CSK 5688/22).
W związku z powyższym powoływanie się przez skarżącą, w ramach
uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, na
okoliczności związane z dokonaniem przez Sąd drugiej instancji rzekomo błędnych
ustaleń faktycznych należy uznać za niedopuszczalne i wykraczające poza kognicję
Sądu Najwyższego w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł
na podstawie art. 98 § 1, art. 99, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821
k.p.c. w zw. z § 5 ust. 1, § 2 pkt 7, § 5 pkt 8 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).
[a.ł]
I CSK 2665/25
6
SSN Kamil Zaradkiewicz
[M.O.]
