I CSK 2665/24

I CSK 2665/24 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Grzegorz Misiurek 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 25 lutego 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku N.M. z udziałem J.G., I.K., J.T., J.W., E.T., S.M., F.M., A.M., T.M., B.M., S.A., T.G., J.Z., T.M.1 i S.D. o stwierdzenie nabycia spadku po M.G., na skutek skargi kasacyjnej J.G., I.K. i J.T. od postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi z 14 marca 2024 r., III Ca 1363/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. (A.T.) UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z wymienionych przesłanek. I CSK 2665/24 2 Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.). Skarżący przesłankę tą odnieśli do szeregu naruszeń prawa materialnego i procesowego wymienionych w skardze. Nie wykazali jednak, że przesłanka ta wystąpiła w ustalonym przez Sąd drugiej instancji stanie faktycznym. Zarówno w przypadku powołanych przez skarżących uczestników przepisów prawa materialnego co do istnienia obawy rychłej śmierci spadkodawcy, jak i przepisów postępowania, skarżący podjęli się polemiki z ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej instancji. Dostrzec należy, że Sąd ten wskazał na przyczyny uzasadniające ocenę co do istnienia takiej obawy i jednoznaczne jest ustalenie, że spadkodawca źle się czuł, chwiał się, był blady i ciężko oddychał, a wszystko to przy występowaniu choroby serca. Skarżący nie zdołali podważyć tej oceny, sprowadzając argumentację na obecnym etapie postępowania do polemiki z ustaleniami faktycznymi. Przypomnieć więc trzeba, iż ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 39813 § 2 k.p.c., że w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). I CSK 2665/24 3 Grzegorz Misiurek (A.T.) [SOP]