I CSK 2658/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
22 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 22 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa E.W., Ł.W., M.B., A.B. i M.G.
przeciwko Syndykowi masy upadłości G. spółki akcyjnej w upadłości w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości G. spółki akcyjnej w upadłości
w W.
od wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 31 stycznia 2024 r., I ACa 1704/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od Syndyka masy upadłości G. spółki akcyjnej
w upadłości w W. na rzecz E.W., Ł.W., M.B., A.B. i M.G. kwotę
5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych z odsetkami w wysokości
odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty, tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
[J.T.]
I CSK 2658/24
2
UZASADNIENIE
Pozwany syndyk masy upadłości G. S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę
kasacyjną od wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, którym
oddalono – w zakresie żądania ustalenia – apelację skarżącego od wyroku Sądu
pierwszej instancji wydanego w sprawie o ustalenie i zapłatę, toczącej się
z powództwa E.W., Ł.W., M.B., A.B. i M.G.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał na
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1
pkt 1 k.p.c.) oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu
tych przyczyn kasacyjnych była już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu
Najwyższego i została szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN
z 20 lipca 2023 r., I CSK 4467/22, wydanym w sprawie z udziałem pozwanego.
Obie przyczyny kasacyjne związane były z problemem tego, czy
postępowanie sądowe z powództwa kredytobiorców o ustalenie nieistnienia
stosunku prawnego mającego wynikać z umowy kredytu zawartej z pozwanym
bankiem jest, w razie ogłoszenia upadłości kredytodawcy, sprawą o wierzytelność,
która podlega zgłoszeniu do masy upadłości w rozumieniu art. 145 ust. 1 p.u.
W konsekwencji skarżący dążył do ustalenia, czy postępowanie w niniejszej
sprawie podlegało zawieszeniu także w odniesieniu do żądania ustalenia, a nie
tylko w zakresie, w jakim powodowie dochodzili zapłaty.
Choć zasygnalizowane na s. 4-5 i opisane w dalszej części uzasadnienia
skargi kwestie dotyczące tego, czy sprawa o ustalenie może toczyć się przeciwko
upadłemu bankowi już z chwilą ustalenia osoby syndyka, dawniej rzeczywiście
budziły poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione –
w kierunku odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego. W uchwale SN
z 19 września 2024 r., III CZP 5/24, wskazano, że postępowanie sądowe
z powództwa kredytobiorcy będącego konsumentem o ustalenie nieistnienia
I CSK 2658/24
3
stosunku prawnego z umowy kredytu, prowadzone przeciwko bankowi, co do
którego w toku postępowania ogłoszono upadłość, nie jest sprawą „o wierzytelność,
która podlega zgłoszeniu do masy upadłości” w rozumieniu art. 145 ust. 1 ustawy
z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, a tym samym może być podjęte
z chwilą ustalenia osoby pełniącej funkcję syndyka. We wspomnianej uchwale
szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska; powtarzanie obecnie tej
argumentacji należy uznać za niecelowe.
Wobec powyższego dostrzeżone w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne
zostało rozstrzygnięte; nie istnieje także potrzeba wykładni wskazanych na
s. 5 skargi przepisów, odnoszących się do problemu ujętego w zagadnieniu
prawnym. Kierunek rozstrzygnięcia wspomnianych wątpliwości nie powoduje przy
tym, że skarga kasacyjna mogłaby zostać ewentualnie uznana za oczywiście
uzasadnioną – jest on bowiem odmienny od stanowiska pozwanego.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że
z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.
przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.
O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik
sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak
w sentencji postanowienia.
Beata Janiszewska
[J.T.]
[a.ł]
I CSK 2658/24
4
